Ongenaakbare tornadojager – Annette Boon

Op een morgen zat ik te snuisteren in “de kast van Lukas”. Da’s eigenlijk een commode waarin gerief zit over en van mijn overleden broer. Het blad op de kast is gevuld met foto’s, tekstjes, kaarsen en bloemen. In die kast lag een artikel uit het tijdschrift HUMO, de prangende titel onder de zwart-witte foto kan je niet missen: “MARNIX STERFT OP ZIJN VIJFTIENDE DOOR EEN WURGSPEL”. Mijn moeder had het artikel gelezen en zorgvuldig bewaard. Ik was nieuwsgierig en deed net iets langer over dit artikel dan gedacht. Ik herlas en herlas steeds enkele zinnen. Ik vond dit interessant, maar ook, hoe zal ik het zeggen, luguber. En pijnlijk. En het maakte me op de één of andere manier droevig. Natuurlijk dacht ik aan mijn broer. Natuurlijk kwamen er herinneringen naar boven. Ik besloot dat ik dit boek wilde hebben. En dat was ook mijn moeders idee.

Ik had nog een bon van Standaard Boekhandel en besloot de dag erna om dit heftig waargebeurd verhaal te kopen. Het was eind april en nog niet lang op de markt. “Oh, ja, dat boek.” zei de medewerker van de boekenshop. Met de nadruk op dát boek. “Het ligt hier nog maar pas.” Ik knikte en bekeek de cover. Die was gevuld met dezelfde foto als die van het artikel. Opkomende tranen prikten achter mijn ogen. Ik rekende af en pakte het mooi in zodat mijn nonchalante totebag geen ezelsoren maakte in m’n splinternieuw boek.

Het duurde twee maanden vooraleer ik aan dit exemplaar begon en daar is een logische reden voor: ik was nog niet klaar met m’n vorig boek. Noem het een vreemde trek of niet, maar ik kan geen twee boeken tegelijkertijd lezen. Eerst het één, dan het ander.

Nu, vanavond, las ik de laatste zin van “Ongenaakte tornadojager”. Een gebroken mama die schrijft over haar overleden zoon. Ze rouwt samen met haar man en dochter en beschrijft stukje voor stukje haar zoon, Marnix, hoe hij was. Hij was speciaal. Ik werd heen en weer geslingerd in tijd en in emotionaliteit. Annette schreef recht uit haar hart en dat maakt het boek zo mooi. Als je het in feite al mooi kunt noemen. Je voelt de pijn, het gemis en het verlangen naar haar zoon. Ik kijk enorm op naar het feit dat ze haar gevoelens van zich afschreef en dit samen bundelde in een zelfgeschreven boek. Ik ben ervan overtuigd dat dit deze vrouw geholpen heeft gedurende haar rouwproces, dat overigens nog steeds bezig is. En in feite altijd zal bezig zijn.


Ik heb nagedacht om een boek te schrijven over de zelfmoord van mijn achttienjarige broer, en na het lezen van dit boek ben ik er toch wel van overtuigd dit te doen. Ooit… Op 23 juli 2015, wanneer Lukas exact één jaar niet meer bij ons is, breng ik een verkorte versie uit over die bewuste nacht. Over de dag ervoor, en de dagen nadien. Mijn gevoelens, mijn spijt, mijn gedachten, mijn gemis, maar ook mijn bewondering. Alles zal te lezen zijn op mijn persoonlijke blog: http://www.hannegoesblog.wordpress.com

 

4 Comments

    • hannewhale says:

      Het leest als een trein en je krijgt er regelmatig kippenvel van! Ik kan me voorstellen dat als je een moeder bent, dit nog iets moeilijker is. Bedankt, meisje!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: