Strong Viking Run.

Gisteren was het voor de eerste keer Strong Viking Run in België! Het evenement is afkomstig van onze noorderburen. Het werd zelfs verkozen als beste obstakel run van Nederland. Al noemen zij zichzelf de beste obstakel run ter wereld 🙂

Het was een ongelofelijke namiddag! Ik kocht drie tickets enkele maanden geleden. Eentje voor mijn jarige broer, eentje voor mijn lief en eentje voor mezelf. We zouden trainen om toch niet door de mand te vallen want ik had de 13 kilometer aangeduid. Maar we hebben helemaal niets getraind. Totaal niets. Onvoorbereid meegedaan!
Je kon ook de 7 of 19 doen. Ik koos voor de gulden middenweg. Dat vertelde ik ook door de microfoon aan het publiek gisteren: Omdat, stel dat je aankomt na de 7 kilometer en nog wat hyper en enthousiast bent en nog kunt doorgaan maar het al afgelopen is en dan zou je spijt hebben dat je niet de 13 genomen hebt… Ik wilde gerust wat meer afzien om toch wat meer te geven! 

En dat deed ik, want na 8 kilometer zag ik het niet meer zitten. Vooral omdat ik het erg koud had (lees: bewolkt, koude wind en héél dikwijls in het water geweest)… De twee mannen spraken we moed op me in en het werkte. Ik hield vol.
De pijn viel op zich nog mee, enkel mijn handen waren branderig omdat we onszelf naar de overkant van een beek moesten hijsen, aan een touw. De kracht had ik eigenlijk wel, maar dat touw schuurde en brandde zo hard aan m’n handen dat ik los moest laten. Plets, de vuile beek binnen.
Zo ben ik dikwijls het water in gevallen. Of moesten we door de modder kruipen onder prikkeldraad, dat vond ik één van de leukste proeven! Ook van een 5-tal meter hoge stelling afspringen, recht in een groot bad, was de max! Die kick! Die kriebels in jouw buik! Héérlijk!


We kregen een plaktattoo met ons startnummer op.

Het laatste obstakel was ook een hele fijne: een grote aanloop nemen en op een ramp af lopen en daar werd je dan opgetrokken door enkele helpende handen. Ik vloog er recht op af en enkele seconden later stond ik te zwaaien op enkele meters hoogte. Dat ging zo snel dat ik het me amper herinner! Maar dat was echt wel de laatste inspanning die ik kon doen. Mijn lichaam kon niet meer. Na 13 kilometer, zonder getraind te hebben, zonder wekelijks te gaan lopen, na enkele zware proeven, was ik op.
Ik geef ook toe dat ik de glijbaan, die zeker 10 meter hoog was, niet heb durven doen. De glijbaan was een houten constructie met een zwart zeil over die werd besproeid met water. En je kwam uit in een heel groot bad met water. Het is moeilijk uit te leggen, en wanneer je het leest, is het bijlange zo eng niet, maar toen ik daarboven zat, mijn benen over die rand… Ik durfde niet meer. De man die me een duwtje zou geven zei “Jouw kin op de borst en ik wil die daar niet meer van af zien komen!” (Dat was om te voorkomen dat je bij het einde van de glijbaan, die een beetje naar boven wipte voor een geweldige sprong, jouw hoofd achterwaarts tegen het houten spel zou stoten!)
Ik zat daarboven, kijkend naar beneden, de mensen zeer klein, mijn voeten bengelend. Ik deed een schrik op en ik wilde niet meer. Ik schoot wat in paniek, denk ik. Het ging bijna verticaal naar beneden, of dat leek toch zo toen ik daarboven zat, en ik ben toen gewoon naar beneden gegaan. Het kon me niet schelen dat iedereen me nakeek of me een broekschijter vond, ik heb nog steeds geen spijt dat ik het niet gedaan heb, terwijl iedereen zegt dat dat de leukste attractie van de obstakel run is.

“The Iceman” heb ik ook niet gedaan. Ik liep na een uur al te trillen van de koud, omdat de zon niet scheen, omdat ik al zoveel nat was geweest van sommige proeven, dus op het einde een ijsbad induiken, waarbij je nog eens onder water moest gaan, zag ik echt niet zitten. Mijn broer en vriend deden het wel en ik ben erg trots op hen. Ze hebben zich in vele obstakels kunnen bewijzen en zijn denk ik zelfs fier op zichzelf! 🙂
Ik ook op mij, hoor, al heb ik sommige proeven aan mij laten voorbijgaan. Maar da’s geen schande, hè. Ik heb me geamuseerd en da’s het voornaamste! Daarvoor kwamen we ook: om ons te amuseren!
We hebben er trouwens bijna vier uur over gedaan! We hebben ook dikwijls moeten aanschuiven aan de hindernissen, but still…

Het is een echte aanrader, voor iedereen! Een grote, zalige uitdaging! Heb je getraind en wil je op tijd een obstakel run lopen? Of wil je wat plezier beleven met vrienden/familie? Echt, dit is het perfecte middagje uit! Elkaar motiveren en lekker vuil worden! Want dat waren we! Lekker vuil! Helemaal onder de modder! Het was ongelofelijk leuk, maar nu ben ik overal maar vooral in mijn bovenbenen goed stijf! Ik ga nog wat Voltaren smeren! 🙂

Volgend jaar wil ik zeker opnieuw meedoen! Er is op 23 april 2016 een “Mud Edition” dus misschien schrijf ik me wel opnieuw in! De proeven met de modder vond ik het leukst! Geniaal! 🙂

Er komen nog foto’s online van deze geweldige dag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: