Rondreis Toscane, Italië. Dag 3: Lucca en Volterra.

Hallo allemaal!

Hier lezen jullie mijn avonturen in Italië, de reis die ik maak samen met mijn broer. We huren een wagen en rijden van Pisa, Lucca, en Siena door naar Firenze. Doordat we een nacht over het hoofd gezien hadden (ja, echt!) hebben we een tussenstop in Volterra gemaakt. Hoe we het daar stelden, lees je verder.


Yeey voor mooie kerkvloeren!

Zaterdagavond boekten we tickets voor de opera van Puccini in de San Giovanni kerk in Lucca. We lazen op TripAdvisor dat dat wel de moeite was, dus konden niet wachten erheen te gaan. Doordat we online reserveerden (gewoon een mailtje sturen en tickets lagen klaar aan de kassa), hadden we 10% korting op de kaarten. In plaats van €20 betaalden we €18 per persoon. Het klinkt duur voor een uurtje opera, maar geloof me vrij, ’t was het meer dan waard. De kerk ging open om half zeven en daar zaten we: op de eerste rij om half zeven. Een geweldig zicht, vlak voor de pianioforte, de soprane en tenor. Het begon direct geweldig: o mio babbino caro.

 

Spontane opkomst van kippenvel, waterige ogen en een lichte krop in de keel. Zó mooi. Wat. Een. Stem.

De man die de piano bespeelt, Diego Fiorini, is een toptalent! Hoe hij zijn vingers over de toetsen laat glijden, hoe hij tekeer gaat voor een volle zaal, ritmisch en melodisch. ’t Was formidabel!

Riccardo Buonchristiani, de tenor, is een blinde man met een hemelse stem. Hij sisselt een beetje waardoor zijn zangkwaliteit uniek wordt. Samen met de soprane Federica Nicotra gaven ze een zeer mooi operaconcert.

Mijn handen deden na afloop pijn van al dat applaudisseren. Het was m’n allereerste keer dat ik naar een opera ging, maar zeker en vast niet m’n laatste keer! Als je ooit de kans krijgt om erheen te gaan: zeker doen. Ook al ken je er niet veel van zoals ik, gewoon gaan. Je zal versteld staan van hoe mooi stemmen kunnen zijn en wat men allemaal kan doen met zang en muziek. Heerlijk is dat.

Puccini e la sua Lucca is een muziekfestival dat permanent speelt. Dat wilt zeggen dat men elke avond, elke week, elke maand een concert geeft. Meer dan 360 optredens per jaar! Elke avond speelt er een ander programma. Het festival telt 35 zangers, 2 koren, 2 symfonische orkesten, 4 pianisten en 2 dirigenten. Het schema staat al vast tot 2017. Het is ongelofelijk wat de Italianen hier uitsteken. Elke avond kan je op deze plaats gaan luisteren en kijken naar de Puccini uitvoeringen. Giacomo Puccini (1858 – 1924) oefende en speelde zelfs in die kerk, San Giovanni, in Lucca, op het orgel. De muziek van ’s werelds bekendste (of toch één van de) componist blijft nog lang verder leven!

Na het concert hadden we reuzehonger! We hadden niets meer gegeten sinds de namiddag dus zochten we via TripAdvisor (zeker doen, goede tip als je data/WiFi hebt: hierdoor zie je wat er goed is in de buurt!) een gezellig lekker restaurantje. We kwamen uit op een goede pizzeria (wat wil je, ’t is Italië) met erg veel positieve reviews: La Tana dell’Orco. Net buiten de stadsmuur van Lucca, een tiental minuutjes wandelen van de kerk waar we het concert van ons leven beleefden, lag dat lekkere restaurantje. Het personeel is er uiterst vriendelijk, de sfeer is er absoluut geweldig en het eten is voortreffelijk. En ’t was nog eens niet duur ook! Een schot in de roos!


Het is er relatief klein, maar dat maakte het net zo gezellig. Wij zaten op krukken aan een hoge tafel. De ruimte hing vol met kinderekeningen van kindjes die daar tekenden tijdens hun etentje. Geweldig vind ik dat! Er hangen ook veel foto’s van hun huisdier: een mooie kat. Het heeft iets sympathiek. De huiswijn (rood) was, naar mijn mening, niet zo lekker. Een zure afdronk. Voor goede pizza moet je hier zijn, drink de wijn maar ergens anders! 😉


We wandelden terug naar de AirBnB en merkten heel veel jongeren op op straat. Het was zaterdagavond dus iedereen kwam buiten. Groepjes tieners kwamen samen en vormden kliekjes rond en op de stadsmuren. Ze zaten een ijsje en lachten en maakten plezier.

De sfeer in Italië is geweldig, trouwens. Ik ben er niet bang, integendeel, ik voel mij er thuis. Iedereen is er vriendelijk. Of laten we over Toscane zelf spreken. Italië is nogal groot. Komt wel mooi van uit, als je zo’n streek vol cultuur en geschiedenis bezoekt.

’s Avonds nog steeds geen warm water in de badkamer. Merde. Tanden poetsen en in bed.

De volgende morgen verlangde ik zó hard naar een warme douche. Om het om z’n Italiaans te zeggen: niente. Nougabollen. Ik mocht m’n haar weer wassen met ijskoud water. Weer hoofdpijn krijgen van de koude. Ik zou Gabriele beslist geen goede review geven, dacht ik. We hebben die gast zelfs nog niet eens gezien. Mooi is dat. Enfin. Onze kamer was wel in orde dus dat viel wel mee.

Laatste dag, of halve dag, in Lucca. We verlieten het appartement voorgoed en lieten de sleutels achter. Gabriele, die al een dag niets van hem had laten horen (we hadden het probleem met het water nochtans vermeld), stuurde via WhatsApp dat er geen warm water was en dat de loodgieter zou langskomen. Waren we natuurlijk vet mee… We hebben Gabriele nooit te zien gekregen, hadden geen warm water op die drie dagen dat we er waren en kregen geen alternatief aangeboden. Awtch. Anyway, I’m alive dus alles in orde!

We huurden een fiets en reden over de stadsmuur heen, met mooie uitzichten op parken en kerken. Onderweg stopten we in de Orto Botanico, de botanische tuin, want ons combiticket was twee dagen geldig en het zonnetje scheen vandaag! Joepie! Het was zelfs warm! Ik trok een zomerse outfit aan en had me ingesmeerd. Gelukkig had ik mijn zonnecrème bij! Het was heerlijk!



De botanische tuin was niet heel spectaculair maar ik troostte mezelf met het idee dat we maar €1 betaalden voor dit park. We hebben het maar gehad, denk ik. Grote oude bomen, vleesetende planten en cactussen waren de leukste dingen om te zien en fotograferen. Een enkel ticketje kost €4. In combinatie met de twee torens betaal je €9 voor alle drie.



Na onze geïmproviseerde lunch met panini’s op de muur van Lucca, trokken we met onze auto naar Volterra. We zaten met een gat: zondagnacht hadden we nog geen slaapplaats. Hoe kon dat gebeuren? Waren we nog in Lucca of zaten we al in Siena? Geen van beiden, kwamen we zaterdagmorgen te weten. Ik wist dat het stadje voorkwam in de Twilight serie (het boek, niet de film, kwam ik later achter, snip!) dus wilde daar wel heen gaan. Volterra stond ook in onze reisgids als een to see stad dus planden deze tussenstop alvorens we naar Siena doorreden.
Net als Pisa en Lucca heeft Volterra ook een stadsmuur staan. Binnen de stadsmuren liggen zowat de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad (niet allemaal!). Mooie kerken en pleinen, grote oude poorten en mooie uitzichten, onder ander vanuit de toren van Palazzolo dei Priori, die je een prachtig uitzicht geeft over Volterra. Maar da’s voor later.


We kwamen aan in ons last-minute geboekt hotel, werden vriendelijk ontvangen en verkenden onze kamer. Je kan het driesterrenhotel, Antica Badia, het best omschrijven als oud en klassiek maar wel charmant. We hadden geen pure luxe nodig voor één nacht. We waren allang blij dat we wél warm water hadden! 😉
We verfristen ons en trokken naar het centrum. We maakten nog net de zonsondergang mee en amai, wat was dat prachtig! De rode bol verdween achter de donkere bergen en liet rozige strepen na in de lucht. Het koelde toen wel snel af, maar Volterra by night is ook zeker de moeite! We slenterden door de straatjes van deze oude stad en kozen er zorgvuldig (via TripAdvisor, hoe kan je het raden?) een lekker restaurantje uit. Weer een toppertje: La Vecchia Lira – Enogrigliosteria. Heerlijke penne pesto en een rode Chianti wijn vulden die avond mijn buik! Floris had nog plaats voor een dessert: tiramisu. Ik raad dit restaurant zeker en vast aan! Je kan er zo ver en zo prijzig in gaan als je zelf wilt. Penne pesto: geweldig, als voor- of hoofdgerecht, voor €7.


Eenmaal buiten de muren van Volterra, was het muisstil. De drukke baan was niet meer druk, we hoorden vogels en krekels hun beste geluiden produceren. Nog een korte afdaling naar het hotel, waar we niet meteen de slaap konden vatten… Er zaten krekels in onze hotelkamer. Vliegende beesten die zoemden doorheen de ruimte. Ik denk dat ik heel het hotel bijeen geschreeuwd heb. Absoluut geen fan van ongedierte! Floris heeft ze gevangen en zorgvuldig buiten gezet. ’t Was nogal een avontuur…

De volgende dag bleven we nog een halve dag in Volterra en vertrokken we na de middag naar Siena. Maar da’s voor een volgende blogpost 🙂

Bedankt om te lezen! ♡

Advertenties

2 Comments

    • hannewhale says:

      Hihi, dank je wel! 🙂 Ik doe m’n best maar ’t is even teruggraven door m’n gedachten en duurt even eer ik zoveel kan neertypen. ’s Avonds ben ik erg moe van al dat wandelen… Ik doe m’n best in elk geval 🙂
      Zeker doen als je ooit naar Lucca gaat! Elke avond een opera om 19 uur in de San Giovanni kerk! 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: