Rondreis Toscane, Italië. Dag 7 en 8: Firenze.

Woohùùw! We zijn in Firenze! We hebben al zoveel mooie steden bezocht afgelopen dagen maar Firenze zal er toch wel uitblinken!
In deze blogpost zal je kunnen lezen wat we onze eerste dag in Firenze deden, wat onze ogen allemaal uitkeken die dag, hoe onze kamer en host was, het ontbijt ’s anderendaags en het weerzien met mijn lief!


Na de introductie met onze hosts begonnen we aan onze verkenningstocht doorheen de mooie stad. We zaten op wandelafstand van het centrum en begonnen onze wandeling al meteen op de Ponte Vecchio, ik denk toch wel bekendste brug van Firenze. De oude brug (wat dus letterlijk ponte vecchio is in het Italiaans) staat bekend om z’n winkeltjes, en dan vooral juweliers die daar gevestigd zijn. De juwelierszaken hangen deels over de brug, boven het water, en is erg mooi om te zien van op afstand. Ook vooral omdat de huisjes in allerlei kleuren geschilderd zijn. Het is een schilderij op zich.

We zaten vlakbij het Uffizi museum en kwamen deze getalenteerde cellospeler tegen. Met een glimlach deelde hij zijn passie met aandachtige passanten. Ik kreeg het er warm van en werd er oprecht blij van.

Mijn broer en ik zouden even moeten aanschuiven voor het museum maar al bij al was dat hoogstens een halfuurtje. In de zomer kan dit oplopen tot wel uren wachten, dus daarin hadden we wel geluk! Tip: Tickets op voorhand bestellen! Iets duurder maar zo voorkom je lange wachtrijen. Een normaal ticketje kost €8.
Het Uffizi museum is een echte aanrader, vooral omdat je er enkele uren aan spendeert. (En erg mooie kunst ziet!) In onze 100% Toscane reisgids stond twee à drie uur en neem dat maar letterlijk. Wij stonden dan nog niet eens stil bij àlles en waren drie uur kwijt. Zonder een deftige lunch gehad te hebben dus ik liep zeer suf en zelf geïrriteerd rond. We kwamen rond een uur of vijf buiten en gingen direct op zoek naar een warme maaltijd. Het was nog steeds niet erg warm buiten, alhoewel het zonnetje toch scheen.


  
  
  

We liepen over het Piazza Della Signoria, wat ik veronderstel het bekendste plein van Firenze te zijn. Hier staat onder andere een kopie van David van Michelangelo. (Het echte exemplaar is te bezichtigen in Galleria Dell’accademia) Maar ook is de Neptunusfontein (Fontana del Nettuno) hier te zien. (Het marmeren beeld van Neptunus is eveneens een kopie)
  

  
  

Met mijn hongerige maag zag ik de schoonheid van de Kathedraal van Florence amper en liepen we haast in sneltempo naar één van de eetadresjes die onze AirBnB host gegeven had. Ik vulde mijn oh zo lege maag met heerlijke gnocchi (ja, ik heb écht veel gnocchi gegeten tijdens mijn vakantie in Italië! Just love it!) met spekjes en kaassaus en natuurlijk een lekker rood wijntje. Het was een soort grote hal op het eerste verdiep, Mercato Centrale genoemd, waar je allerlei restaurantjes hebt waar je zaken kunt proeven of gewoonweg jouw avondmaal kunt bestellen. Het leek wel een overdekte markt. Zeer gezellig!

Toen we buiten kwamen was het al aan’t schemeren. Dat gaf een heel mooi effect op bijvoorbeeld de Doopkapel van Florence, die achter de kathedraal ligt.


We liepen nog een winkelstraat door, pompaf, amper geïnteresseerd in wat we tegenkwamen, klaar om in feite als een blok in slaap te vallen. We maakten een tussenstop in een plaatselijke pizzeria want mijn broer kreeg niet zoveel ravioli als ik gnocchi. Hij bestelde nog een meeneempizza om op te eten op onze kamer. Ik kocht een koude ijsthee drank dat ik al dikwijls op straat had gezien. Zoals wij Coca Cola of Fanta drinken, drinken zij daar Estathe, voornamelijk in pêche smaak te vinden. Toen ik de potjes in de winkels zag, dacht ik dat het yoghurt was. Fout, dus. Koude ijsthee, of beter bekend als ice tea. Je kan het perfect vergelijken met Lipton Ice Tea Pêche. Yummy.

Eenmaal aangekomen duurde het niet lang eer ik me in mijn bedje nestelde. Floris begon dadelijk aan zijn pizza.
We hadden in feite wel een mooie kamer. Een tweepersoonsbed, een bedje ernaast gezet, een kast en een tafel met eigenlijk geen stoelen (dat was dat bed dat nu uitgeklapt staat). We hadden deze keer wél een fatsoenlijk raam. Hihi. Goed voor de verluchting van die pizza. Lol.

Ik wilde de klok snel doordraaien want ’s morgensvroeg, rond een uur of tien, zou mijn lief ook in Firenze zijn. Ik was veel wakker geworden die nacht. Ik was zo blij! Zo excited! Ik heb mijn vriend een week moeten missen en, geloof me, ik had het echt moeilijk. Het was al een jaar en enkele maanden geleden dat ik dat nog eens moest doen en dat went maar niet. Gelukkig had ik genoeg centjes op mijn gsm en kostte een sms maar €0.07! Vrij veel gratis WiFi overal dus ik heb op die manier ook dikwijls zijn gezicht live kunnen zien 🙂 Happy me!

Vijf uur: ik ben wakker. Via Facebook Messenger kon ik vriendlief bereiken en ik kwam te weten dat ie nog niet lang geleden vertrokken was naar Charleroi. Veel te laat, eigenlijk. Ik kreeg al stress en van slapen kwam niets meer in huis. Het laatste bericht dat ik van ‘m las was dat ie zou opstijgen en dan heb ik m’n lichaam nog een uurtje de nodige rust gegund. Om acht uur ging de wekker. Ik wilde er niet uit. Ik ben nog zo moe! OH, GEERT KOMT STRAKS AAN! Ik was dadelijk wakker en dat had mijn broer geweten!
We douchten om onze slaperige ogen uit te wassen en trokken naar het ontbijthuisje dat onze host had aangeraden. Eigenlijk is het een soort café dat ’s morgens in een ontbijthuisje verandert. Of een ontbijthuisje dat ’s avonds in een café verandert. ’t Is maar hoe je het bekijkt. In Volume kan je alleszins zeer lekker ontbijten. Ze vullen nogal graag donuts en croissants, dus daar vind je ook gevulde croissants. Met confituur of met pudding? Sure! Ook de lekkerste chocolademelk vind je hier, maar misschien ook wel de duurste: weer €4,50! Ik kwam er weer goedkoop van af: altijd iets tussen de 1.50 en 2.50 Euro. Ik at zelfs mijn tweede boterkoek niet op wegens te vol: die houd ik voor mijn lief, dacht ik. En pakte ‘m in in servieten. Diene mens was natuurlijk wreed content!

 

Op naar het station; Geert zou aankomen over twintig minuten. Ideaal! Dan zijn wij daar ook. Onderweg hielp ik nog een Italiaanse vrouw in Mercedes die zodanig moest manoeuvreren uit d’r parkeerplaats dat ze de moto voor en de auto achter haar wel een duwtje moest geven. Ik toonde met behulp van mijn handen hoeveel plaats ze vooraan en achteraan nog had en ze reed telkens een beetje meer door waardoor de bumper een kusje gaf aan het achterwiel van de motor voor haar. Ze giechelde. Floris en ik vonden het ook wel grappig, maar ergens wel een ‘Oei, zouden mensen dat gezien hebben? Wat als die motor valt?’-gevoel. Ik wist niet goed hoe ik dat gevoel moest omschrijven, zo dus omschreef ik onze gedachten. Na afloop kreeg ik een handzwaai en een overdreven glimlach. Karma, I’m back!
Daar stond ie dan: de man van m’n leven. Of ja, liep ie dan. Mijn richting uit. Armen wijd gespreid. Breed glimlachend. Hard knuffelend. Heerlijk. De wereld kon ons even niets schelen. Hij was er. Mijn lief. Wat had ik hem gemist. Zijn lippen op de mijne. Mijn ogen verdwaalden voor even in zijn blik en ik liet m’n gezicht zakken in zijn grote mannelijke handen. Nog eens: heerlijk. En toen vroeg ik me luidop af of het niet awkward was voor mijn broer. “Nee…” zei mijn lief. “Ja, eigenlijk wel.” kwam vlak daarachter. Na wat gegiechel en gekietel trokken we met z’n drieën richting de Kathedraal van Florence, want dat gebouw zouden we koste wat kost bezocht hebben. Fenomenaal, was het. Maar dat lees je later 🙂

Bedankt om te lezen! ♡

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: