Huizenjacht: deel 1.

Ik kan er niet over zwijgen, dus jullie hebben het zeker al gelezen dat ik ga samenwonen met mijn vriend vanaf januari 2016!
Rond dit onderwerp had ik graag geblogd. Telkens we naar appartementjes en huisjes gingen kijken, ging ik erover schrijven. Hoe groot het was, wat de pro’s en contra’s waren, waarom we er wel of niet zouden willen wonen enzovoort. En dat allemaal met foto’s van de woning. Kon dan in feite ook nog goed dienen voor mensen die zelf ook op zoek zouden zijn.

Maar omdat het tweede huisje waarnaar we gingen kijken, na enige bedenktijd, van ons was, was er niet veel bloggen aan natuurlijk…
Uiteraard liever onmiddellijk een leuk huisje vinden dan er honderd online zetten en zelf niets gevonden hebben.

Het was begin oktober. Het eerste appartementje dat we gingen bekijken bevindt zich in de Burggravenlaan, nummer 191, in Gent. Da’s een straat die parallel loopt met de spoorwegen en er ook nog ’s vlak naast ligt. Het appartementsgebouw ligt op een kleine wandelafstand van het trein- en busstation Gent-Sint-Pieters.
Ik zag het online staan en ik dacht: €690 is niet veel per maand. Toch niet voor die ligging en voor een mooi modern appartementje.
Ook zag ik dat het maar 50 vierkante meter groot was. Ik stond er niet bij stil hoe klein dit werkelijk was, maar dat weet ik nu wel.
Ik trommelde Geert op om samen eens te gaan kijken. Na zijn goedkeuring, want vanzelfsprekend moet er een soort van klik zijn, en dat van beide kanten, maakten we een afspraak om de nieuwbouw te gaan bekijken.

De jongeman die ons ontving, was een zeer sociale en vlotte kerel maar zat nog niet lang in het vak, gok ik. Ik schat een tweetal jaar afgestudeerd. Hij deed dat wel goed want hij stelde ons op ons gemak en maakte, buiten zijn formele rondleiding, ook makkelijk een doodgewoon praatje met ons.
We legden uit dat dit onze eerste woning was die we gingen bekijken en hij vond dat wel speciaal.

De rondleiding begon met de leefruimte zelf. Die lag op de eerste verdieping. We kwamen binnen en er zat een jongen achter zijn laptop. Dat was even verschieten want ik stond er helemaal niet bij stil dat we bij iemand zouden binnenkomen. Ik bedoel, ik dacht dat het appartement leeg stond. We kwamen dus binnen in zijn leefwereld, of ja, zeg maar hun leefwereld want hij woonde er met zijn vriendin. Ze zegden hun contract op om ergens anders te gaan samenwonen omdat het te klein werd. Dat kan ik geloven, dacht ik nog. 50 vierkante meter, voor twee personen, is bijna onhaalbaar. Of zo denk ik er toch over. Toch nadat ik de woning effectief gezien heb.

De badkamer heeft een heel mooi bad, maar geen douchegordijn of hoge houder om een snelle douche te nemen. Je moet dus letterlijk in bad zitten om je te kunnen wassen. Er is ook maar één lavabo. En dat is het, da’s de badkamer. Heel klein.
Het toilet is apart, dat vond ik wel positief.

  

De keuken is open. Dat wilt dus zeggen dat de living en keuken zowat ineenlopen. De keuken zelf telt slechts één wand. Dus geen werkblok of veel plaats om te koken. De keuken/living was ook niet erg groot, integendeel, veel te klein voor twee, vind ik. Er kunnen twee éénpersoonszetels staan of een kleine tweezit. Een klein terrasje aan de kant van de straat is er ook. De vuilbak staat daar, handig.

De slaapkamer was dan wel vrij ruim en die was wel mooi. Er kon perfect een tweepersoonsbed in staan en de mooie kast die er stond, zou blijven staan want die was van de eigenaar, alsook de gordijnen.

Geert en ik wisselden al eens blikken uit en we dachten direct hetzelfde: dit zouden wij niet kunnen, samenleven op zo’n kleine ruimte. Respect voor de mensen die dat wel kunnen, denk ik dan.

We trokken naar beneden voor de verdere rondleiding. De man toonde ons de fietsenstalling, die gratis was en de aparte restafvalruimte. Daar kan je dan alle restafval in kwijt en zij zorgen ervoor dat die opgehaald wordt.
Aansluitend kon je nog een parkeerplaats extra bijnemen. Allemaal mooie extra’s!

Alles was zeer modern en proper en her en der hingen camera’s om de veiligheid te garanderen.

Waarom we het zouden nemen?

  1. Het is een mooie prijs, €690 per maand, da’s elk €345 neertellen voor ons mooi, veilig en proper onderdak. Natuurlijk komen daar nog de nodige kosten voor water, elektriciteit en internet bij.
  2. De ligging is ook zeer interessant. Vlak aan het Sint-Pieters-station, op enkele minuten van het centrum maar toch centraal. Goed bereikbare wegen naar de autostrade en qua ligging voor openbaar vervoer.
  3. Alles is in uitstekende staat doordat het gebouw volledig nieuw was. Dus geen miserie met oude leidingen of dergelijke. Goed materiaal en goed geïsoleerd. Mooi modern, ik hou daar wel van!
  4. Het appartement stond te huur met een jaarcontract. Dus na één jaar kon je weer verhuizen, mochten we dat willen.
  5. De slaapkamerkast en -gordijnen blijven staan/hangen. Dus da’s al wat minder gesleur én bespaart ons geld uit. En het was een mooie kast! En er is een parlofoon. Handig.

Waarom hebben we het niet genomen?

  1. De eerste en grootste reden is omdat het veel te klein is voor ons. Wij zijn allebei opgegroeid in een redelijk groot huis dus zijn wel wat ruimte gewend. Dit appartementje, want zo kan ik het wel noemen, tje, was zeker geen optie voor ons.
  2. Misschien omdat het naast de spoorwegen lag, alhoewel ik het geluid van treinen nog wel weet te appreciëren. Ik woon momenteel nog thuis en daar wonen we ook vlak aan de sporen. ’s Nachts passeren er goederentreinen maar ik hoor dat niet meer uit gewoonte. Da’s zoals regen, da’s nog wel fijn om met in slaap te vallen! 😉
  3. Er mogen geen huisdieren (behalve dan een vis) gehouden worden! That’s a no go for us, wij willen een kat! (Kon eventueel wel besproken worden maar normaal gezien mocht het niet)
  4. Meer redenen kan ik momenteel niet bedenken. De grootste was omdat het te klein is. Had het groter geweest en had de prijs niet veel verschild, dan was dit zeker een optie, denk ik.

Dit bezoek was de start van onze huizenjacht, onze nieuwe toekomst.
Ik wilde eruit leren, eruit ontdekken en een beetje verkennen in de wondere wereld van het alleen gaan wonen.
Het is nooit slecht om eens een woning te gaan bekijken, zelfs al weet je dat je het niet neemt. Prijs/kwaliteit checken en kleine details nagaan. Zoals wat er allemaal in de huurprijs inbegrepen zit, bijvoorbeeld. In sommige gevallen kan je zelf nog wat van de prijs af doen. Maar dat werkt meestal alleen bij eigenaars.
Ik kan me voorstellen dat je na enkele huisbezoeken anders denkt en redeneert. Je bent al wat meer op de hoogte van alles en woorden als IPC zijn niet meer onbekend voor je.

Tips:

  • Bereid jouw bezoek voor. Waar ligt de woning? Wat bedraagt de huurprijs/koopprijs?
  • Stel concrete vragen en wees niet bang om direct te zijn. Jij/jullie gaat/gaan samenwonen. Da’s belangrijk genoeg om alles na te gaan en eventueel bedenktijd te vragen. Een optie nemen op een woning kan eventueel ook, na overleg.
    Stel eventueel een soort van vragenlijstje op, anders vergeet je nog dingen.
  • Schrijf alle informatie op die jou interessant lijken, zodat je wanneer je erop terugkijkt geen zaken vergeten bent.
  • Sluit niet af met een negatieve houding, ook al weet je dat je de woning niet zult huren/kopen. Bedank de makelaar vriendelijk en rond jullie afspraak zo goed mogelijk af.

 

Voilà, mijn ervaring, gedachten, meningen en tips over de eerste woning werden vereeuwigd. Binnenkort komt het tweede en laatste huisje online! ♡

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: