Interview met Perliespillows.

Gisteren interviewde ik het gezicht achter Perliespillows.
Lieze, een 18-jarige meid, die zelf knuffels maakt voor kindjes met een levensbedreigende ziekte. Ze wilt hen nog één moment geluk geven en dat door een zelfgemaakte knuffel, meestal een dier naar keuze, te schenken.
Hieronder vind je ons gesprek.

Hoe ben je op het idee gekomen dit te gaan doen? Vertel eens wat over hetgeen je doet.
“Ik ben in mei vorig jaar een vriendin verloren, ze had aplastische anemie, een bloedziekte. Ik heb rond die tijd ook Muna leren kennen, een meisje. Voor haar maakte ik mijn eerste knuffel.
Ik heb daar eigenlijk mijn inspiratie uitgehaald want ik vind het vreselijk om te zien wat zo’n ziekte doet met een jong kind. Ik wilde hen dus eigenlijk helpen en ik doe dat door knuffels voor hen te maken. Ik ben heel graag bezig met knutselen en creatief bezig zijn en natuurlijk met kindjes dus dit is een perfecte combinatie.  Ik heb daar even over moeten nadenken want ik vond het niet simpel om tot dit idee te komen. Ik heb mezelf vaak de vraag gesteld “Hoe kan ik dit concreet aanpakken?” en ik ben in september gestart met hetgeen ik nu doe en in november 2015 startte ik m’n eigen VZW (vereniging zonder winstoogmerk) op.

Vanwaar de naam Perliespillows eigenlijk?
“Het is eigenlijk een combinatie van namen. De “lies” staat voor mijn naam, Lieze. Ik deed dit eerst samen met iemand anders maar nu ga ik alleen verder.”

Verdien je iets met Perliespillows?
“Nee, het is een VZW. Dus ik krijg geld, op de rekening van Perliespillows, maar nooit voor mezelf. Af en toe krijg ik kleine beetjes om stof met aan te kopen of een trein te betalen zodat ik naar een kindje toe kan gaan. Het geld dat binnenkomt is van mensen die me willen steunen met wat ik doe. Mijn papa zit mee in de VZW en mijn buurmeisje ook. Wij drieën zorgen ervoor dat Perliespillows blijft draaien en we proberen met acties soms wat geld binnen te krijgen want da’s een moeilijke opgave.”

Ik volg jou op Instagram en ik zag dat je meedeed aan bijvoorbeeld Music for Life en dat de krant jou ook kwam interviewen. Hoe vind je die media-aandacht?
“Wijs! Ik heb daar kei veel reactie op gekregen en mensen wilden me zelfs stof aanbieden om mijn knuffels met te maken! Hoe meer aandacht dat eraan besteed wordt, hoe makkelijker het is om het uit te breiden. Pakketjes versturen naar bijvoorbeeld Amerika kost me direct veel geld. Ik verstuur dus over de hele wereld en heb zelfs een knuffel klaarliggen die naar Azië zal vliegen. Tot nu toe lukt het allemaal wel. Ik vind het wijs dat alles beetje bij beetje uitgebreider wordt.
Alleen heb ik nog geen sponsors of dergelijke dus vind ik het soms moeilijk om alles zelf te blijven betalen. Maar ik doe het voor al die lieve zieke kindjes.”

Meer op Instagram: ik zag dat je afscheid moest nemen van Yelina, een goede vriendin. Hoe ga je daarmee om? Hoe is de band tussen jou en de kindjes?
“… Ik heb drie kindjes gekend die ondertussen gestorven zijn. Met twee ervan kwam ik heel goed overeen. Eén daarvan is Yelina, daar heb ik het meest moeilijk mee. Vooral omdat zij gestorven is in mijn armen. Ik trok 8 minuten voordat ze stierf nog een foto met haar, omdat ik voelde dat ze niet lang meer zou leven. Die foto liet ik op een hoesje printen en mijn gsm draagt die nu elke dag. Ze is elke dag bij mij.
Dus de dood van Yelina ligt voor mij heel moeilijk en da’s niet iets dat ik kan vergelijken met een ander kind omdat die band gewoon anders was. Yelina had veel kankergezwellen en haar overlevingskans was heel klein. Twee weken voordat ze drie zou worden, op 18 november 2015, stierf ze. Haar knuffel is mee verbrand. Ze zal altijd mijn beste vriendin blijven. Ergens ben ik wel ‘blij’ dat ze in mijn armen is gestorven want dat wilt zeggen dat ze nog bij mij wilde zijn. Alhoewel ik me wel wat schuldig voelde tegenover haar mama, juist omdat ik vind dat haar mama haar laatste minuten moest meemaken…
Ik concentreer me op de fijne herinneringen en ik haal voldoening uit onze vriendschapsbanden.”

Dus je maakt enkel en alleen knuffels voor jonge kinderen met een ziekte?
“Eigenlijk is het concept dat ik die knuffels maak voor kindjes met kanker, maar ik heb ook al knuffels gemaakt voor kindjes met een andere ziekte. Ik ken bijvoorbeeld een jongetje met een andere ziekte, ik weet niet of het een levensbedreigend is, maar hij is wel langdurig ziek. Mijn knuffels symboliseren mijn steun naar hen toe. Een knuffel is een vriendje die hen kan bijstaan door de chemo, door de operaties. Iets dat ze kunnen bijhouden en vastpakken als ze het moeilijk krijgen.”

Da’s echt heel mooi. Maar stel dat er een wildvreemde op jou afkomt en jouw werkjes de max vindt en die vraagt of je er eentje voor hem kan maken, doe je dat dan?
“Het hangt ervan af. Ik heb vroeger knuffels verkocht maar ik ben daar even met gestopt. Ik wil eerst dat mijn kindjes hun knuffels krijgen want da’s ook mijn concept, zij krijgen absolute voorrang. Ik maakte een knuffel voor een Amerikaans jongetje en ’t pakketje is onderweg maar ik kreeg recent bericht dat ie overleden is. Dat vind ik echt wel jammer dus ik vind de zieke kindjes prioriteit en wil hen dan ook nog even blij maken met mijn cadeautje.”

Ik ben aangenaam verrast dat jouw project de wijde wereld ingaat. Amerika, Azië, overal krijg je aanvragen of je voor hun zieke zoon/dochter een knuffel wilt maken. Ik vind dat een goed teken. Een teken dat je goed bezig bent! Mogen de kinderen zelf kiezen wat voor knuffel ze willen?
“Ja, ik probeer altijd te maken wat ze willen maar soms lukt het mij toch niet zo goed (lacht). Liefst dieren want poppen zijn moeilijker om te maken en daar kruipt ook meer tijd in. Bijvoorbeeld een tijger, een paard of een dolfijn zijn moeilijke dieren om te maken. Makkelijke dieren zijn dan een aap, een konijn, een hond of een kat. Ik heb ondertussen wel al een leeuw gemaakt. Er kruipt veel tijd in het denkwerk maar dan begin ik er gewoon aan en eenmaal ik eraan begin, ben ik vertrokken. Soms maak ik drie of vier knuffels per dag.”

Da’s niet zo heel weinig, hè. En je studeert nog. Lukt de combinatie een beetje?
“Dat valt goed mee, ik doe aan zelfstudie (publicteit) en plan dus zelf mijn examens in. Het handige is dus dat ik zelf kan kiezen wanneer ik studeer en wanneer ik mijn examens doe. Dus ik kan alles goed inplannen. Moest ik fulltime naar school moeten, zou ik niet zo veel tijd hebben om hiermee bezig te zijn.”

Lieze, ik wil je bedanken voor dit gesprek. Ik vind het geweldig wat je allemaal doet en ik wens jou nog heel veel succes toe! Keep up the good work!

Lieze maakte voor mij ook een walvisknuffel! Hoera! Ook verraste ze mij met een slinger en walvissleutelhanger! Wat lief!

Advertenties

4 Comments

  1. heb je interesse in overschot van stofjes , wolletjes , haakgaren ? graag antwoord vanavond nog , want dan is er n buurtbijeenkomst waar ieder zijn stofjes en wolletjes meebrengt die ze teveel heeft , misschien is er daar wat over ? wat wil je wel , wat zeker niet ? doe je me een sms want ik ben niet de hele tijd per mail bereikbaar .

    Liked by 1 persoon

  2. gerrie vermeulen. says:

    ik vind het te gek wat je doet.
    velen kunnen hier een voorbeeld aan nemen.
    als er 1 een lintje verdient dan ben jij het wel!!!!!!!!!
    veel succes er mee.
    zeker van mij een dikke knuffel voor jou.
    groetjes g .vermeulen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: