Flair reportage “En toen kwam jij…”

Het was Tamara, een meisje dat ik ken van Twitter, die me op Facebook tagde in de oproep van Flair. Ze waren op zoek naar koppels die elkaar leerden kennen in de moeilijkste periode van hun leven.
Ik lachte het eens weg en drukte op de Vind ik leuk-knop. Toch bleef het hangen.
Omdat ik zo dankbaar ben dat mijn vriend er voor me was (en is), ook al hadden we letterlijk pas twee dagen een relatie. En dan was dat in feite nog niet eens officieel.
Door de reportage zou het duidelijk worden dat ik gelukkig kan zijn na wat er gebeurd is. Want eerlijk: een mens verandert daardoor. Dat merk ik enorm bij mezelf.
Maar iedereen mag weten dat ik dolverliefd ben op mijn lief.
En toch wil ik er iets meer over kwijt…

Een fotograaf die voor Flair werkt kwam foto’s nemen van mijn vriend en ik.
Op deze foto’s zagen we er dolgelukkig uit, dus dat sloot dan weer aan bij hoe we ons voelen. Maar het ging ook wel over de zelfmoord van mijn broer. Daar begon het mee.
Dus ik zat, net nadat we de foto’s maakten, met een wrang gevoel. Al besefte ik achteraf dat het draaide om ons, mijn vriend en ik, ons geluk en ons leven. Het ging om het hier en nu. En juist dat wilde de reportage bewijzen: dat je met tegenslag in je leven ook weer geluk mag vinden. Zoiets als “een geluk bij een ongeluk”. Al had ik liever gehad dat mijn broer niet dat ongeluk was.
Bij de twee andere koppels ging het over elkaar ontmoeten tijdens een echtscheiding en in een brandwondenziekenhuis. Straf!


Lees het volledige artikel in de Flair. Nog tot en met maandag te koop in de krantenwinkel.

En nu volgt er een stukje persoonlijke tekst…
Lukas en ik hadden amper een band. Dat moet ’s gezegd worden, denk ik. Hij deed aan co-ouderschap dus ging week om week bij onze ouders, samen met onze hond.
Ik woonde bij mijn mama, dus zag ik ‘m maar de helft van de tijd. En als ik thuis was, was hij er niet en als ik er niet was, was hij er wel. Dus we zagen elkaar heel weinig. En als we elkaar wel zagen, dan zat het erop. Hij was niet op zijn mond gevallen, net zoals ik en in feite zoals alle kinderen van m’n ouders (we zijn met vijf) dus dat botste regelmatig.
Ik kon al eens discussiëren met mijn zus en dan nam hij het, als tweelingbroer, zwaar voor haar op. Er waren dus meer strubbelingen en irritaties tussen ons dan echt een broeder-zuster-band. En dat vind ik, nu hij er niet meer is, enorm vervelend. Want ik zit ermee. “Spijt komt altijd te laat”. Ik zit met het feit dat ik mijn broer amper gekend heb, juist doordat we geen goede band hadden. Toen hij nog leefde zat ik daar niet zo mee. Hij had zijn leven, ik het mijne. Maar nu hij al meer dan anderhalf jaar overleden is, heb ik er over kunnen nadenken en heb ik er grondige spijt van. Hij is en blijft wel mijn broertje en hij is en blijft 18 jaar. En daarom mis ik hem. Omdat hij in ons gezin hoorde. Vijf mooie kinderen. Elk jaar een kerstkaartje met ons vijf erop. Elk jaar met het gezin twee weken naar zee. Mijn vader die praktisch heel ons leven gefilmd heeft en dikke boeken vol anekdotes schreef over zijn kinderen en al hun avonturen. Er was altijd wel iets dat ons gezin ons gezin maakte.
Als er iets met mij gebeurde, dan stond Lukas er wel, hoor. Ik denk aan die keer, twee weken voor zijn dood, dat ik overvallen werd op mijn fiets. Ik was in shock en bracht mijn ouders, broers en zus op de hoogte. Hij stuurde een sms’je terug iets in de aard van “Dat meen je niet? Als je ze herkent, toon ze mij, dan doe ik hen wat aan! Aan mijn familie kom je niet!” en dat deed dan wel deugd om te horen. Ik had onze gesprekken nog in mijn iPhone staan, maar jammer genoeg zijn deze nu weg omdat ik vorig jaar een nieuw toestel kocht.
Soms mis ik ons gekibbel wel. Er kon ook goed gelachen worden met hem want hij was écht de grappigste thuis. Heel dikwijls was hij een druk persoon, maar ik had dat wel graag. Zo was er leven in huis. Zijn flauwe moppen en hoe hij mij kon uitlachen… Ik mis het allemaal.
Ook al hadden we geen goede band, het is en blijft mijn broertje. Net zoals ik nu nog twee oudere broers en een jongere zus heb. Het wordt te weinig gezegd, maar ik zie hen graag. Allemaal. Ze zijn mijn familie en mijn familie betekent de wereld voor me.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

4 Comments

  1. Hi meid, wat spijtig dat je met dat wrang gevoel zit. Je broer zal wel weten dat je hem onvoorwaardelijk graag zag, ondanks jullie gekibbel soms. Maarja, ik kan het begrijpen dat je nu graag meer uit die band had gehaald. Ik vond je verhaal in de Flair erg moedig en had daarbij een beetje het ‘What doesn’t kill you makes you stronger’ gevoel, spijtig dat je er door moest maar ik denk dat zulke dingen je op een of andere manier wel sterker maken, je leert de wereld meer relativeren en zeker kleine tegenslagen kan je makkelijk een plaats geven. En daarboven besef je nog meer hoeveel je geliefden je waard zijn én zeg je dit ook vaker – en liefde, liefde wint altijd. Dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

    • hannewhale says:

      Alles wat je zegt, klinkt zó relevant. Ik had dat in het begin ook, dat ik dacht dat alles zo banaal leek. Dat was effectief zo. Maar ik ben echt zwak geworden. Iedereen denkt altijd dat ik zo sterk ben, maar da’s niet juist… Ik kan echt niet relativeren en (kleine) tegenslagen kunnen me zo hard in de put duwen…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: