Booklaunch: Life on Sneakers – Evi Renaux.

Zaterdag 19 maart. De langverwachte boeklancering van Evi Renaux.
Via het PR-bureau MARNIX & ALLY kreeg ik een uitnodiging om naar dit evenement te komen. Ik wist niet goed wat ik mocht verwachten en onderweg hiernaartoe googelde ik “Rue-NØ“, de blognaam van Evi Renaux. Ik kwam direct op d’r blog terecht en kon een beknopte samenvatting van haar verhaal lezen. Yep. Dit is het. Dit is iets voor mij. De rest van de rit had ik een zenuwachtig gevoel en ik kon er niet snel genoeg zijn.
Maar ik wist nog iets niet: de plaats van de boekvoorstelling en de aankleding ervan.
Het was tegelijkertijd geniaal en aangrijpend. Lezen jullie mee?

IMG_0493

Aangekomen in B&B ARCK, een smaakvol design gastenverblijf met drie kamers dat wordt uitgebaat door Nele, een interieurarchitecte, mochten we direct alles gaan verkennen. Amai, wat een zin! Tangconstructies all the way!
De vijf kamers en gemeenschappelijke ruimtes stonden voor een periode in Evi’s leven. Deze periodes staan ook beschreven in het boek en wordt op die manier gebruikt als zijnde de hoofdstukken van het verhaal. De tour begint met Onmacht en eindigt met Dankbaarheid. Termen die we sowieso allemaal in het dagelijkse leven wel al ’s gebruikt hebben.
De auteur omschreef haar leven. Letterlijk van high heels naar platte sneakers en dat door iets waaraan ze niets kon doen. Sterk blijven, dat deed ze wel…

De eerste kamer: Onmacht. Donker aangekleed. Ik zie direct polaroidfoto’s op het bed liggen en hoor de stem van Eva Daeleman door de kamer galmen. Tegen de muur hangt een zilveren letter “O”. Ik had op dat moment nog niet door dat dat de “O” van Onmacht was. Liedjes als “No Sound But The Wind” van The Editors en “Keep Your Head Up” van Ben Howard werden afgespeeld en het gevoel van onmacht, machteloosheid, kwam als een speer op me af. “O jee, ik ga het hier nog moeilijk krijgen”, dacht ik nog bij mezelf.
Andere bezoekers keken om zich heen, bekeken de foto’s op het bed, schopten eens op een rondvliegende zwarte ballon of staarden gewoon naar hun voeten.


Kamer twee, een iets frissere ruimte: Verdriet. Weer die zilveren letter, aan het raam deze keer, de “V” van Verdriet. Met een hoofdletter. Liedjes van Coldplay werden gedraaid en alweer de warme stem van radiopresentatrice Eva Daeleman. In elke kamer kwam het terug: die stem die Evi’s verhaal vertelde. De verhalen stonden ook te lezen op tv-schermen zodat we konden meevolgen. Al leek iedereen wat afzijdig en verzonken in z’n eigen gedachten.
In deze kamer moest ik toch een traantje wegpinken. Al was het eerder door de emotionele muziek, denk ik, want die riep veel herinneringen bij me op.

“Stay close to anything that makes you glad that you’re alive.”

De derde kamer: Hoop. Een positief woord. Groene bloemen en planten, groene slingers, groene tafel. Alles groen. Een groene kamer. De kleur werkt kalmerend en brengt rust.
Hier krijgt het verhaal een wending, want er is terug hoop. Evi kan weer lachen.
In deze kamer bleven mijn vriend en ik het langst.


Kamer 4: Aanvaarding. Een heel mooi woord, vind ik zelf. Wanneer je het gewoonweg kunt aanvaarden en verdergaan. Het is een woord waar ik lang over kan nadenken. Al gaat dat nadenken vaak over in piekeren.
Deze kamer was lichtroze van kleur en ik vond het prettig en aangenaam. Er heerste een soort van vrede, een absolute rust.
De muziek, de teksten, de kleuren en zelfs de geuren. In elke kamer stond er een boeket bloemen en ja, die roken geweldig.


De vijfde en laatste kamer is Dankbaarheid. In deze ruimte, overigens de ontbijtruimte, zat de auteur ons op te wachten om een praatje te slaan of om het pas aangekochte boek te signeren. Ik kocht alvast eentje!
Er werd rondgegaan met heerlijke koekjes, stukjes cake en koffie.
Wat een geweldige vrouw, die Evi. Door wat ze meegemaakt heeft, en nog steeds meemaakt, staat ze nu met beide voeten, en dat in sneakers, op de grond. Ze is dankbaar dat ze nog leeft én dankbaar met de mensen in haar leven.
Ik heb nog geen vijf minuten met haar gesproken maar ik wist meteen dat dit een vrouw met een gouden hart is.

Ik vertelde bewust niets over de inhoud van het boek voor zij die het nog willen lezen.
Al gaat het natuurlijk over het leven, hoe die plots een wending kan nemen en het niet hebben van een plan B.
Het boek is erg vlot leesbaar en is versierd met tekeningen van Helen Blanchaert (eerder bekend als Helen B). Er staan ook inspirerende quotes te lezen en wat mij het meest aangreep: brieven die ze schreef naar haar dochter, haar moeder en vader en tante. Omdat dat nog een tikkeltje persoonlijker is. Je voelt de band, die connectie en gaat er helemaal in mee.

Chapeau voor deze sterke, jonge vrouw. Ik heb er alle bewondering en respect voor.
Natuurlijk raad ik iedereen het boek aan, of toch zeker als je een gevoelig zieltje bent net als ik. Ik lees graag zulke verhalen. Rauw en puur.

IMG_0533

5 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: