Mijn wandelvakantie in Oostenrijk: deel 3. (mét zotte verjaardagsactiviteit!)

Donderdag 22 september 2016, een dag om nooit te vergeten. Ik wilde mijn lief iets speciaals geven. Een ervaring in plaats van iets materialistisch. Hoe zou het zijn om tussen de bergen te zweven? Om van op zoveel meter hoogte al het moois te zien?
In dit deel van de reis werden toch wel de bijna mooiste foto’s gemaakt! Gaan we samen kijken?

Ik boekte een duosprong voor ons beiden. We zouden door de lucht vliegen om 10 uur ’s morgens. Ik heb die nacht niet goed geslapen en je kan al raden waarom. Vliegangst? Hoogtevrees? Een mengeling van beiden, gok ik. Zo’n fan van hoogtes ben ik nu ook weer niet. Alhoewel het met paragliding serieus goed meeviel moet ik zeggen. Al was het toch enorm spannend. We reden tot in het volgende dorpje. Het weer was uitstekend. Zowat de beste dag van de week. Het had niet mooier gekund. We moesten onze one way ticket naar boven wel zelf betalen en dit was ook niet al te goedkoop. Ik geloof minstens €12.50 maar we verloren ze wel zo’n 20 minuten mee. Eenmaal boven moesten we nog met de parachutes sleuren tot op het stuk waar we zouden vertrekken. Eenmaal ter plaatse bleek de wind niet goed te zitten dus moesten we daar ook nog op wachten. “Niet goed voor mijn hart!” riep ik Geert toe die achter mij klaar stond om te vertrekken.
Ik hing vast aan een vrouw die al meermaals Duits kampioen was geweest in dit soort sport. Dus ik zat echt wel safe. Geert hing vast aan haar vriend en ook hij was een krak in het paragliden. We mochten er toch echt wel op vertrouwen dat alles goed zou verlopen.
Eindelijk, we mogen gaan! “You have to keep running. When the parachute opens and you feel like you can’t run anymore because you’re going up a bit, just keep on running instead. Stop running when we are flying away!” Zo gezegd, zo gedaan. Het voelde heel vreemd maar prettig aan. De grote parachute trok ons tweeën hoog de lucht in en het was kei plezant! Zo rustig. Zo vredig. Zo ZEN. Tot op het moment dat ze mij vroeg of ik eens wou overnemen. “Maar al te graag!” Ik nam de handvaten over en zo bestuurde ik voor heel even een kampioene. Stel je voor. Ik kreeg het toen wel goed te pakken want ik kreeg het mega warm, werd duizelig en misselijk en ik voelde mijn benen niet meer zo goed. Ik vermoed dat ik een lichte paniekaanval kreeg. Waarschijnlijk door de gedachte dat we door mij zouden gaan crashen. Dat gevoel kon ik echt niet aan. De laatste vijf minunten, inclusief de landing, heb ik dus kotsmisselijk meegemaakt. Mijn benen voelden als rekkers toen ik landde. Ik ben toch even moeten gaan liggen.
Ik zou het zo opnieuw doen, maar ik zou het zelf niet meer besturen. Ik raakte erdoor iets te veel in paniek.
Mijn lief vertrok na mij en hij had de selfiestick bij zich zodat hij de hele vlucht kon filmen. Hij vond het de max! Waar ik natuurlijk blij om was want het was z’n verjaardagscadeau.
Toen ie beneden aankwam, zag ik z’n grootste glimlach ooit. Als hij blij is, ben ik ook blij.
’t Was een ervaring om nooit meer te vergeten en ik zou het iedereen kunnen aanraden.
Flyteam verzorgde onze vluchten en dat is een echte tip als je in dezelfde buurt verblijft.

img_7750img_7751img_7852img_7755

DCIM199_VIRBDCIM293_VIRB

Nadat we even bekomen waren op hotel, kregen we een hongertje.
We vulden onze magen iets verderop, vlak aan de Plansee, een groot meer omringd met bossen en bergen. Tik “Plansee” eens in op Google en klik op Afbeeldingen. Je zal versteld staan van wat je te zien krijgt. Alsof je je in de Noorse Fjörden bevindt! Zo mooi!
We zouden een stuk van het eerste meer voor de Plansee doen, Heiterwanger See en dan nog één zijde van de Plansee en terugkeren met de boot maar dat zou te lang duren. We kozen er toen bewust voor om enkel rond de Heiterwanger See te wandelen. En geloof me: ’t was prachtig. Halverwege dook mijn lief even het water in. “Ijskoud, maar heerlijk!”
Het was er minder toeristisch dan gedacht en hebben de gehele weg maar enkele mensen gezien. Alle uitzichten waren zo mooi. Ik kon er echt van genieten. Ik, mijn lief en de natuur.

img_7794

img_7800

img_7819

img_7834

img_7864

img_7865

Eenmaal terug in het hotel, wat nog geen halfuurtje rijden was, was het alweer etenstijd. ’s Avonds deden we niet veel meer buiten dan wat lezen of Netflix kijken in ons gezellig hoekje in de badkamer. We genoten van elke seconde in Oostenrijk. Het was een heerlijk evenwicht van actief bezig zijn overdag en ’s avonds lekker niets doen.

Vrijdag 23 september: Geert keek al een hele week uit naar het beklimmen van de Zugspitze, met zijn bijna 3000 meter hoogte de grootste berg van Duitsland. Het zou een hele uitdaging zijn deze te beklimmen en is zeker niet voor watjes. Van op de begane grond kan je ook een ticketje kopen om zo met de lift tot boven te gaan. Van horen zeggen kost het heen en terug €50 per persoon. Wauw.
We vertrokken om half elf ’s morgens en zouden er zo’n 6 uur over doen tot aan de top. Misschien 7 uur mits een pauze halverwege. Exact drie uur later kwamen we aan bij de hut. Dat punt was dan ook net de helft van onze tocht. We bleven er bijna een uurtje zitten om te bekomen van onze drie uur durende beklimming en om wat te eten. Geert en ik trakteerden onszelf op elk een halve liter Almdudler. Yummy.
Het koppel dat voor ons zat, maakte zich klaar om naar de top te gaan. Ze waren uitgerust met touwen, helmen en andere veiligheidsspullen. Geert en ik keken elkaar aan en dachten meteen hetzelfde. “We don’t have all that gear. Can we go up?” “If you want to commit suicide, yes, you can.” Ik kon wel huilen. En tussen ons gezegd en gezwegen: ik heb het gedaan. Ik wilde écht niet 3 uur terug naar beneden wandelen. Ik had het al op onze eerste dag gedaan, een afdaling van 2 uur maar dan iets minder stijl en mijn lichaam was daar niet zo tevreden mee. “Hoe konden we zo stom zijn om ons niet te informeren? Waarom wisten we dit niet?” Dat waren vragen die we onszelf luidop stelden. We zouden ons leven riskeren mochten we wel gegaan zijn. Het was er aan het vriezen (we droegen beiden een korte short), lag er glad en er konden stenen vallen. We waren er dus écht niet op voorbereid. Ons plan was nochtans wel om de top te halen en dan een ticket voor de lift naar beneden te kopen. We gingen zo blij zijn met het uitzicht én met onze overwinning!
Tevergeefs. We moesten écht naar beneden. Echt. Er was geen andere optie. Een andere route nemen kon ook niet want onze wagen stond geparkeerd op de plek waar we begonnen waren. Er zat niets anders op dan de feiten te nemen zoals ze waren en onze tocht terug aan te zetten. Ik heb bijna de hele afdaling gezwegen. Zo kwaad en triest was ik. Een koppig mens, hè, ik. Nogal, ja. Ik kon er niets aan doen. Ik wou zo snel mogelijk beneden zijn. Het voelde aan alsof ik terug van Zwitserland naar Italië wandelde bij de opnames van Da’s Pas Vakantie! Een reisprogramma van Eyeworks dat nooit de nationale televisie heeft gehaald. Dat was toen mijn eerste wandeltocht door de bergen en ik kreeg er halverwege ook een crisis. Ik ben toen stampvoetend vertrokken en de rest kon me niet meer inhalen terwijl ik voordien stond te puffen dat ik niet meer kon. Toen kwam er een andere Hanne naar boven. Wel, nu ook. Of toch een beetje. Het was vooral de koppige Hanne die aanwezig was. Eén mooi moment vergeet ik niet: bij het begroeten van enkele tegenliggers, zagen we wilde dieren honderden meters boven ons. Ik voelde me plots zo klein. Ik trotseerde hun dagdagelijkse habitat. En ik maar kwaad zijn. Vanaf dat moment was het nog een uurtje naar beneden en kon ik het toch al wat meer loslaten. Het andere koppel, dat samen met ons de hut haalde op hetzelfde moment, hadden ons terug ingehaald en we bleven zowat samenhangen en praatten gezellig over elkaars leven, de natuur en de wilde dieren.
Nadien kwamen we ze nog tegen op een terrasje met een pintje. Hun beloning na een stevige work out, me dunkt.

img_7881

img_7889

img_7894

img_7896

img_7909

img_7914

img_7917

img_7922

img_7926

img_7936

En wij, wij content dat we in de wagen zaten en naar ons hotel konden vertrekken. Sauna, here we come! Het eten kon even wachten. Tip: ga tijdens het avondeten naar de sauna. Zo is de kans groot dat je deze helemaal alleen voor jezelf hebt… Yes! 😉

Morgen onze laatste dag in Oostenrijk. Ik zag ertegenop om te vertrekken maar we hadden nog een toffe dag in het vooruitzicht want we spraken af met een héél belangrijk persoon in mijn leven. Tot later!

img_7911

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: