When in Kuala Lumpur, Maleisië.

Jullie hebben het sowieso al gespot: ik ben ondertussen al bijna twee weken in Azië. Al heel wat leuks meegemaakt, mooie dingen gezien en ik wil er graag nu een kort woordje over kwijt. Of toch over een deel van die reis. Namelijk mijn (korte) tijd in Maleisië. Wegens een slechtere dag in Nha Trang, Vietnam, ben ik toch maar aan het bloggen geslagen.

Eigenlijk kan ik spreken van een aangename vlucht. Of ja, vluchten, want we hadden een tussenstop in Dubai. We kregen op beide vluchten een maaltijd geserveerd en zoals meestal was de flying crew super vriendelijk. Mijn vriend zat aan het raam, ik in het midden en de zetel rechts van me was leeg. We hadden dus een rij voor ons alleen. Handig, daar kon ik al mijn brol op kwijt. Ik sleur meer mee dan ik denk. Boeken, pilletjes tegen reisziekte of om te kalmeren, een extra truitje, mijn iPhone oplader, water,… Nu goed. De heenvlucht was echt wel in orde. We hebben films gekeken en eigenlijk amper een oog dichtgedaan. En toen moesten we vier uur wachten in Dubai. Midden in de nacht. De luchthaven van Dubai is eigenlijk niet “wauw” zoals ik al had gehoord. Ik was dus redelijk teleurgesteld toen we er aankwamen. Burger King toverde dan weer wel een glimlach op m’n gezicht. Op de tweede vlucht hebben we zoveel mogelijk geslapen want ja, het was een nachtvlucht voor iets. Anders zouden we helemaal brak aankomen.


Eens in Kuala Lumpur stond ons een man op te wachten met een A4-papier in beide handen: “TravelBird – Metro – Hanne Van den Abeele” We dachten al meteen dat we in een metro zouden gestoken worden. Zo van “Trek je plan!” Al wist ik wel dat de transfers inclusief onze reis waren dus dat TravelBird hiervoor verantwoordelijk is én dat het wel in orde zou zijn. Metro, bleek het de naam van het hotel te zijn. De man bracht ons naar een andere man, onze chauffeur slash gids voor komende dagen. Ben was zijn naam, maar hij had in feite een echte Maleisische naam. Schiet me dood, ik ben het echt rats vergeten. Tot op gisteren wist ik het nog. Rabbi? Raffi? Iets met “Ra” alleszins. Kort en krachtig. Anyway, onzen Ben was de max. Die kerel is 51 jaar oud en werkt al bijna 10 jaar voor TravelBird. Hij onderhoudt zijn vrouw en drie kinderen door als chauffeur aan de slag te gaan. Zijn mond staat geen 5 seconden stil maar dat gaf ons niet. Ben was een échte gids. Hij gaf ons alle informatie die we maar nodig hadden. Elk speciaal punt dat we tegenkwamen op de baan wees hij ons aan en gaf hij een woordje uitleg aan. Zijn gebrekkig Engels viel ons na een halfuur veel minder op en zijn gezelschap werd echt aangenaam. Hij had mijn vertrouwen gewonnen. Ben zette ons af aan ons hotel met de woorden: “Tomorrow 10 o’clock” We zouden een citytour doen, die inbegrepen zat in ons pakket.

Onderweg gaf de chauffeur ons de tip zeker een kijkje te nemen in het shopping center vlak aan ons hotel. Het gebouw telde maar liefst 9 verdiepingen waarbij je je volledig kon laten gaan wat betreft shoppen en eten. Geert en ik gingen dus een kijkje nemen om onze magen te vullen. We kozen voor “iets met noedels” en toch een keten waar heel wat mensen zaten. Dat komt toch altijd beter over dan een zaak kiezen waar geen kat zit. Boat Noodle. We zagen dat de prijzen hier al een stuk goedkoper waren dan bij ons in België. Ik denk dat we zo’n €12 kwijt waren voor ons twee. En geloof me, we hadden serieus wat op. Nadien slenterden we nog wat rond in het shopping center. We ontdekten zelfs een indoor attractiepark, mét roetsjbaan! En ja, hoor. Die ging over kop.


Om onze eerste avond goed in te zetten, besloten we wat te gaan drinken in een lokale bar. Het was een uur of negen en ik bestelde een Cosmopolitan. Geert ging voor Long Island Ice tea en hij wilde ook een waterpijpsessie houden. Vooruit dan maar. Het was voor ons beiden al jaren geleden dat we dit nog deden maar het was wel nog eens leuk om te doen. Appelsmaak, yummy! We dropen af richting ons hotel met de nodige portie buikpijn. Was dat nu echt van die waterpijp? Of van het ijs uit onze cocktails? Of van het avondeten? Geen flauw idee maar we kropen wel meteen ons bed in. ’s Ochtend was ik eigenlijk nog niet beter maar ik had wel goed geslapen. Ik kreeg geen hap door m’n keel. Ik was dan ook echt niet van plan mezelf te forceren en liet mijn lievelingsmoment van de dag, het ontbijt, maar varen. We hadden om 10 uur afgesproken in de lobby met Ben en stonden al om 9h45 paraat. Ik moest toch nog even naar het toilet. Mijn lichaam wist niet meer in welke bocht zich te wringen. Ik wist geen blijf met mezelf en zag lijkbleek. Kokhalzingen en zweten. Overgeven maar toch niet. Wonder boven wonder heeft dat kokhalzen me wel beter gemaakt. Wat fris water in m’n gezicht gegooid en ik was er weer zo goed als bovenop. “En dan nu aan die citytour beginnen. Pffff.”


Het was toch nog even rijden richting de stad en de airco in de auto hielp me kalm te houden. We stopten op enkele plekken om foto’s te maken maar daar was het, die drukkende warmte, de hevige zonnestralen op m’n bol. Ik kon het niet aan. Ik moest terug in de wagen gaan zitten. Daar was het lekker fris. Ben moest eens lachen. Ik liet Geert zijn tijd nemen om het Koninklijk Paleis van Kuala Lumpur te bezichtigen en er foto’s van te nemen. Verder hebben we nog de Batu Cave bezocht, zijn we voorbij de enorme Twin Towers gereden, langs een koffie- en theezaak gegaan en ook een winkel waar men zijde sjaals maakten, met de hand. Het was een enorm leuke dag. De Batugrotten zijn overigens gratis en wel een must see wanneer je in Kuala Kumpur bent. Het grote gouden beeld is de ingang en tevens het begin van de trappentocht. Daar maakte ik voor het eerst kennis met vele aapjes én hun kuren. Zo zag ik dat een aap de rugzak van een toerist in de gaten hield en hij zag dat de rits ervan openstond en hij ging er gewoon in kijken toen de man passeerde. Heel frappant om te zien. Slimme beesten, die apen. Boven had je een mooi uitzicht over de stad, kon je live een soort mis meevlogen (schoenen uitdoen!) en genieten van hoe mooi de natuur wel kan zijn. Aan de andere kant kon je een ticketje kopen voor de Dark Cave. We hadden hier jammer genoeg geen tijd voor, anders hadden we dit wel gedaan. De gegeven 45 minuten waren “well spent”.

Ben kon ons nog een tour verkopen die dag: de fireflies tour. We zouden eerst aapjes gaan voederen, dan iets eten en nadien met een bootje naar vuurvliegjes gaan kijken. We betaalden ongeveer €60 (denk ik) voor twee personen, wat vrij veel is, maar geloof me, het was het meer dan waard.

Ik had nooit gedacht dat de apen letterlijk op ons zouden komen zitten. Die beesten worden gek als we daar staan met eten, goed eten weliswaar. Allerlei soorten fruit kon je daar ter plaatse aankopen om zo de beesten te lokken (al gebeurt dat automatisch, bijna in een lichtflits). Mijn vriend droeg de zak met al het lekkers in en op een gegeven moment stonden en hingen vier apen op en aan zijn lijf. Grappig en leuk voor even maar dat is toch verschieten voor een nietswetende bleke Europeaan 🙂 Er was één aapje bij die wel bijna tien minuten op m’n rechterschouder bleef zitten. Hij had het daar wreed naar z’n goesting, geloof ik. Waarschijnlijk had ie z’n buikje al rond gegeten en had hij een mooi uitzicht. Na een klein halfuurtje gaf Ben ’t teken dat we zouden doorgaan. Echt, ik zou hier een hele dag kunnen spenderen. Ik vond het geweldig. Het was z’n geld nu al meer dan waard.

We maakten koers richting ons avondeten. Op een mooie locatie, aan het water, met lekkere zeevruchten. Het was heerlijk. Niet alleen de locatie kon ons bekoren, ook de sfeer in z’n totaliteit. Het lekkere eten was natuurlijk een dik pluspunt. Driekwartier later kwam Ben ons oppikken om ons vervolgens te droppen bij de bootjes om vuurvliegjes te gaan spotten. Het werd al snel donker en het bootje kwam een twintigtal minuten later aan op de plaats waar we moesten zijn. Vuurvliegjes kan je vergelijken met mini pinklichtjes. Als je een klein lichtje de hele tijd aan en uit zou doen. Dat is een vuurvliegje. De kapitein legde de motor af en we genoten van het vuurvliegjestafereel. ’s Anderendaags had ik wel dertig muggenbeten op beide benen. Ongelofelijk. En mijn vriend had niets. Die beesten hadden het dus echt wel op mij gemunt. Ach ja, wat wil je, zo’n lekker Westers bloed, en dan nog A-! Dat kom je niet vaak tegen, natuurlijk 😉 Moe maar voldaan gingen we slapen. Het hotel was trouwens zeker in orde, alleen was het ontbijt wat schaars. Ik miste yoghurt of iets in die aard en moest het enkel met wat vers fruit doen. Ik ben nogal een zoetebek en dus ook wat mijn ontbijt betreft. Croissants, pannenkoeken, een latte met caramel,… maar ja, we zijn aan de andere kant van de wereld natuurlijk. Hier serveerden ze noedelsoep en loempia’s bij het ontbijt.

We gaven onze laatste centen uit aan een verfrissende frappuccino bij Starbucks. Daar ontmoette ik de liefste bartender ever. Ze overlaadde me met complimentjes over mijn ogen en uiterlijk. Ik wist niet waar kijken. Zoiets is een mens toch écht niet gewend. Of toch niet in België. Alleen online dan misschien. Complimenten van een vreemde, face to face, dat doet wat met een mens. We maakten ons klaar om richting Vietnam te vertrekken. Ben zou ons oppikken en afzetten aan de luchthaven. We hadden onze vlucht om 14h45. Onze laatste Maleisische Ringgit kreeg deze lieve man en we maakten nog een foto bij het afscheid. Hij wilde dat we hem opbelden als we ooit nog eens naar Kuala Lumpur kwamen, waarschijnlijk met kinderen over tien jaar, en hij hoopte dat hij nog zou leven dan.


Als onze volgende chauffeur(s) nu maar even goed zijn als Ben. Alhoewel. Niemand kan aan hem tippen 🙂 En dan, op het vliegtuig… Paniek. “Fuck. Ik ben m’n zwart lederen jasje in de kast vergeten!” Dat was het eerste dat ik deed als ik aankwam, dat jasje weghangen in de kast. Ik heb die kast sindsdien niet meer opengemaakt of nagekeken bij het vertrek. Wat dom van me. Ik kreeg het jasje van JBC, onder andere voor de opnames van Komen Eten en ik baalde er erg van dat ik het dus kwijt zou zijn. Twee onbeantwoorde e-mails van het Metrohotel later baal ik er nog steeds van. Ik denk dat ik het gewoon opnieuw ga kopen. Lesje geleerd. En ik die altijd alles controleer en nakijk. Hanne de controlefreak. Right.

Anyway, ons kort verblijf in Maleisië was top. We komen zeker nog eens terug! Bedankt om te lezen en binnenkort komt de rest van onze reis online.

8 Comments

    • hannewhale says:

      Hoi Virginie! Bedankt voor je reactie 🙂 Goh, ik denk het niet, eigenlijk. Het is ook eens door m’n hoofd gegaan maar ik vrees er wat voor. Ik heb normaal gezien z’n nummer wel ergens… misschien moet ik dat maar proberen. Ook al is het bijna twee weken geleden 😅 Bedankt voor het duwtje!

      Like

  1. dirk1heidi says:

    Wat een mooie streek lijk me dat… Mmm dat eten ziet der wzzr aller sinds lekker uit. O, jeetje dat is erg vervelend dat je jasje bent vergeten.. Hope dat ze zo vriendelijk zijn en jullie het jasje op sturen naar België terug.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: