Hanne meets Ho Chi Minh, Vietnam.

Hè hè. We zijn terug thuis. Na 16 dagen reizen zijn mijn vriend en ik terug in België. Met de nodige portie heimwee naar Azië schrijf ik dit blogbericht. Ik heb me bewust niet (of bijna niet) beziggehouden met bloggen terwijl ik aan het reizen was. Ik heb volop genoten van mijn momenten in Azië en schrijf nu op basis van mijn herinneringen. Lees je mee?

Na een vlucht van bijna twee uur kwamen we aan in Ho Chi Minh. Blijkbaar heeft de piloot minstens een halfuur moeten rondvliegen omdat hij gewoonweg geen kans had om zijn toestel op de grond te zetten.
Eenmaal in de luchthaven stond er alweer een man met een papier in z’n handen. Steeds staat er ‘TravelBird Hanne Van den Abeele” te lezen. De chauffeur sprak geen woord Engels en kon enkel knikjes geven met zijn hoofd. Hij hielp ons met onze bagage, bracht ons veilig naar ons hotel, maar dat was het zowat. Een heel verschil als we het vergelijken met Mr. Ben uit Maleisië. Dat vond ik een aardig verschil en ik kon er niets aan doen maar ik miste Ben wel op dat moment.
Het verkeer in Vietnam is nog zotter dan in Maleisië. Ik vond het verkeer in en rond Kuala Lumpur een drukte van jewelste maar ho, aan Vietnam kan niets tippen. Zelfs Turkije niet. De verkeersregels bestaan hier niet en iedereen denkt aan zichzelf. Daarbij komt nog eens kijken dat meer dan de helft van de voertuigen op de baan brommers zijn en die wurmen zich werkelijk overal tussen. Ik kan niet op mijn twee handen tellen hoeveel keer ik m’n adem heb ingehouden op die twintig minuten van de luchthaven naar ons hotel. Na twee weken Vietnam geraakte ik er nog steeds niet aan gewend en kreeg ik keer op keer mini hartaanvallen van het verkeer.

Vliegtuig

Auto

Eerst nog eens wat fotootjes van de aapjes in Maleisië…. God, wat mis ik die!img_0283

img_0264

Aangekomen in het hotel. Tof. Mooi en proper hotel. Al hebben we wel al een kakkerlak zien lopen. Maar ik vrees dat daar niets aan te doen valt. Zo’n klein beest zal ook wel ontsnapt zijn aan de kuisploeg die elke dag de kamer komt opknappen. Al vind ik dat wel verschrikkelijk en kon ik het eerste uur over niets anders praten. Hanne gaat eens op reis… 😉

Hotelkamer

Bananen

Fruit juice

Fruit

Het was al vooravond toen we op de kamer aankwamen en ons settelden. We verfristen ons en trokken eropuit. De buurt wat verkennen en onze magen vullen waar we wat lekkers kunnen vinden. Vietnam, het land van het lekkere eten. My god. Heaven. Ook al was er een plaatselijke foodmarket waar we onze ogen uitkeken, toch kozen we er voor om te eten op straat. Ja, letterlijk op straat. Zoals Eva Daeleman het zo mooi verwoord “op van die gekleurde plastic kinderstoeltjes”. Exact. We konden kiezen tussen enkele vleessoorten en samen met dat vleesje kreeg je er een groente en rijst bij. Ook een groentesoepje bij wijze van voorgerecht. Terwijl we genoten van het lekkere eten, vloog de avondspits ons voorbij. Ik vond dat toch een uniek moment. Zeker op onze eerste avond. Dat was een indrukwekkende ervaring en ik keek uit naar meer. We betaalden voor ons eten 80.000 Vietnamese Dong. Dat is net iets meer dan €3. Dus zo’n €1.50 per persoon. En geloof me, we hadden genoeg op om moe maar voldaan ons bed in te kruipen. Geweldig.

Eten op straat

19 februari. Mijn verjaardag! Tijdens onze verkenning gisteravond stootten we op één van de vele tourdiensten van Ho Chi Minh. We besloten ons weekend te vullen met tal van activiteiten en dit aan spotgoedkope prijzen. Vandaag stonden de Cu Chi tunnels op het programma. De tunnels van Cu Chi zijn een onderdeel van nog meer tunnels die vrijwel over het hele land verspreid liggen. Deze tunnels werden gebruikt tijdens de Vietnamoorlog. De gangen zijn super smal en grote mensen konden er met alle moeite van de wereld amper of niet door. Vietnamezen zijn nu eenmaal kleine mensen dus dat was perfect op maat gemaakt. Ook al moesten zijn wel bukken, net als ik die de tunnel voor toch 100 meter heb genomen. De tunnels werden echt gebruikt als leefruimte, hoewel de leefomstandigheden er uiteraard niet optimaal waren. Weetje: de tunnels van Cu Chi zijn toch nog verbreed om de toeristen makkelijker erdoor te loodsen. Dus ze waren nog kleiner! Wow.
Voor deze activiteit maakten we een tussenstop in een kleine werkplaats waarbij mensen met een lichamelijke handicap aan het werk waren. Zij maakten kleine mooie kunstwerkjes. Nadien kon je één van de vele werken kopen in het winkeltje.

Atelier

Tegen een uur of drie waren we terug in onze hotelkamer. Onze magen gromden alweer dus we trokken naar de foodmarket, die we gisteren hadden ontdekt. De foodmarket lag letterlijk tegenover ons hotel en bestond uit wel 30 verschillende eetkraampjes.
Ik had wel zin om me eens te laten verwennen en ging voor een spa pedicure. Mijn voeten en nagels werden goed onder handen genomen en ik heb anderhalf genoten van een massage en scrubsessie. Ook mijn onderbenen werden meegenomen. Heerlijk! Al schaamde ik me wel omwille van mijn muggenbeten, die ik had meegenomen vanuit Maleisië. Die rond mijn enkel waren het ergst. De masseurs waren in het Vietnamees wat aan het dollen. Ik zat daar met een rood hoofd. Het lief trakteerde deze verwennerij voor mijn 25ste verjaardag. Joepie!

Foodmarket

Pedicure

Etenstijd! We besloten vanavond ergens chiquer te gaan eten dan zomaar op de straat. Het werd “Asian Kitchen”, een gezellig restaurantje in één van de kleine steegjes van de straat van ons hotel. Een koppel hield deze zaak open. Een niet meteen op en top service, maar wel erg lekker eten. En dat is het belangrijkste. Zeker op reis. We lieten ons gaan en bestelden gewoon waar we op dat moment zin in hadden. Gestoomde groenten met kip, een wok van rijst en groentjes, gefrituurde ajuinringen en verse spring rolls. Yummy!

Birthday dinner

Cocktail gaan drinken? Cocktail gaan drinken! Ik werd maar ene keer 25, hè! 😉 We dronken een lekkere cocktail in Allez Boo, een bar in de straat van ons hotel. Daar ben ik voor de tweede keer live gegaan op Instagram. Weeral tijdens het drinken van een cocktail. Ik doe niet anders, zeker? 😉 Ik heb toen een beetje het verkeer in Ho Chi Minch proberen te tonen maar het was natuurlijk al 21 uur ’s avonds dus de dagelijkse spits was al wat gaan liggen.

Birthday cocktails

Verkeer

Straat

Streetfood

Kruiden

Op maandag gingen we naar de Mekong Delta en een kijkje nemen naar de floated market. Zoals de naam het zelf al zegt, dat is een dobberende markt. Een markt op het water. Naar het schijnt erg mooi om te zien ’s morgens maar wij zijn ’s middags gegaan dus we hebben haast niets gezien, wat natuurlijk wel jammer was. Deze activiteit zou je eigenlijk twee dagen moeten doen. En dat kon via de tourdienst ook wel geboekt worden. Wij hebben besloten het op één dag te doen en dat was dan het nadeel. We hebben er wel leuke boottochten opzitten, en fijne bezoeken aan lokale fabriekjes en de bevolking meegemaakt. Zo zijn we naar een snoepfabriekje gegaan. Daar konden we zien hoe ze een soort rijstkoeken maakten, mega lekker, maar ook rijstpapier en karamelsnoepjes. Het was er vrij toeristisch maar niet druk. Tja, echt een trekpleister, natuurlijk. Spijt dat we die rijstkoeken niet in voorraad hebben opgeslagen want echt, dat was zo lekker! De gekochte pak was na twee uur al volledig op. Too bad.
We hebben zelfs in een zo’n lang smal houten bootje gevaren. Die werd bestuurd door een Vietnamese. Dat was echt super tof. Heel rustgevend.
Eenmaal aangekomen met dat bootje mochten we onze voeten onder tafel schuiven voor een lekkere maaltijd. Weer rijst en kip. Maar dat vond ik niet erg.
Wat met de schattige honden gespeeld en we moesten terug door. Fietsen tot aan de bus. Ik dacht dat het er te warm voor zou zijn maar niets was minder waar. Heerlijk, met het zonnetje op mijn bol. Ik vond het jammer dat het maar tien minuten fietsen was want het was echt leuk, fietsen door Vietnam.
De tour zat erop. Tijd om terug naar HCMC te trekken. Weer bijna drie uur op de bus. Rond etenstijd waren we terug op de hotelkamer. Dagelijkse routine: opfrissen, eventueel omkleden en vertrekken. Weer een lekkere maaltijd opzoeken. Ik moet eerlijk zeggen dat elke maaltijd in Vietnam me voor de volle 100% gesmaakt heeft. Ik heb geen lievelingsrestaurantje of -standje opgedaan want je kan letterlijk overal lekker eten. Zelfs op straat of gewoon bij mensen thuis. Vietnam. Het land van het lekkere eten en de vriendelijke mensen. Het goedkope leven. Het mooie leven.

img_0375

img_0376

Bootje varen

img_0432

Fietsen

Dinsdag. Vandaag stond de city tour, die mee in ons pakket zat, op de planning. We kregen een Engelstalige gids voorgeschoteld en hij zou ons HCMC rondleiden, inclusief lunch. Er kwam nog een ander koppel mee, een Chinese vrouw en een Vietnamese man. Met z’n vieren werden we doorheen de stad begeleid. We stopten aan het standbeeld van Ho Chi Minh, passeerden de “Notre Dame” van Vietnam, namen een kijkje in het grote postkantoor, gingen binnen in het Herenigingspaleis en brachten een bezoek aan een Chinese tempel. Nadien gingen we lekker eten in een toch wel chiquere zaak. De dag was nog niet om want het oorlogsmuseum lag nog op ons te wachten. Daar hebben we toch wel de meeste tijd verdaan. Het is een groot en interessant museum dat weergeeft hoe de Vietnamoorlog er aan toeging aan de hand van foto’s en tekst, maar ook marteltuigen en gevechtsvoertuigen.
We hebben misschien wel de toerist uitgehangen maar het was allemaal top om te doen. Dus zo’n city tour is wel een must do om te doen wanneer je in Ho Chi Minh City bent. Liefst met gids. Zo’n dag is wel vermoeiend, maar dan neem je er gewoon bij.
’s Avonds wandelden we nog wat rond doorheen de stad. Ons doel was een Hindoetempel in de buurt. Deze was gratis en je mocht dus gewoon naar binnen. Heel speciaal en kleurrijk aangekleed.
Op de terugweg kwamen we jongeren tegen die een speciale sport aan het beoefenen waren. Het voorwerp waarmee ze spelen, is een plaatje met een veer en dan nog een pluim erop, ik kan het niet anders uitleggen, en daar moet je op schoppen. Dat voorwerp vliegt dan enkele meters verder en dan schopt er iemand anders op. Je kan het met de tip of met de zijkant van je schoen doen. Het voorwerp kan je het best vergelijken als met een batmintonpluimpje. Het heeft hetzelfde effect; het “gewicht” onderaan en het pluimpje/de veer bovenaan. Het wordt erg veel gespeeld, gewoon op straat of in parken. Vietnamezen lijken er zich echt mee te amuseren, en mijn lief ook na de uitnodiging van één van de spelende Vietnamezen. Naar het schijnt was het echt niet moeilijk en dikke fun om te doen.

Ontbijt

Ho Chi Minh standbeeld

Notre Dame kathedraal

Postkantoor

Herenigingspaleis

Nog een lekkere eetplek gezocht én gevonden. Onze eerste dagen in HCMC vlogen voorbij. We hadden elke dag wel iets te doen, maar zo hebben we het ook allemaal wel gezien, natuurlijk.
En dan de nachttrein op. Die trein zou ons, na een tocht van 8 uur, naar Nha Trang brengen. Een Oostelijke toeristische kustplek. Ik heb er niet zo heel veel goeds over gehoord. Nha Trang zou vol zatte Russen zitten. Of dat waar is, en hoe de nachttrein ons beviel, dat lees je in mijn volgende blog post. En natuurlijk veel meer 🙂

Eten

Nachttrein

Bedankt om te lezen! 

10 Comments

  1. Jenny says:

    Haha wauw, ik geraak maar niet gewoon aan het vele verkeer als ik je reisfoto’s zie! En dat alles werkelijk zo klein van ingangen haha. Grappig! Vietnam stond ook op mijn lijstje maar heb ik veranderd voor andere bestemmingen. Maybe next year! Ik weet alleszins wat ik moet bezoeken ;).

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: