Nha Trang and Ho Chi Minh, Vietnam.

Minstens een week later dan voorzien komt dan toch het tweede deel van mijn Aziatische trip op de blog tevoorschijn. Ik heb het zo moeilijk gehad me terug in m’n Belgenleventje te wringen en me als goedwerkende burger te gedragen. Daarbij komt nog eens kijken dat ik zoals steeds een overvolle agenda heb… Interessante events, afspreken met vriendinnen en nog eens tijd vinden voor mezelf én het lief. Oh ja, en het huishouden ook nog… Enfin. Een mens komt dus tijd te kort. Maar dat wisten we al. Geniet van het tweede en laatste deel van mijn Aziatisch avontuur.

We hebben even gefacetimed met de mama’s. “Ge ziet er moe uit” zei mijn ma nog. Goh ja, al bijna een week zonder make-up. Al een sjans. En warm dat dat hier is. Dus misschien wel moe en make-uploos maar wel een gelukkige toerist.
De nachttrein. Wat een geweldig avontuur. Alé, zo overrompelend is dat niet, hoor. En zo goed slaap je nu ook weer niet. Maar we hebben het toch eens meegemaakt 🙂
Hoewel de trein vrij veel wiebelt en lawaai maakt, hebben we toch hier en daar uren of toch zeker minuten geslapen. Er zat een jong koppel in onze coupé en ze hadden een dochtertje van een jaar of drie. De vader van de vader of de moeder was ook mee maar die lag in een andere kamer. Die kwam kei veel over en weer gewandeld en de dochter kon dan niet slapen en begon te huilen. Naar de ochtend toe is de grootvader bij ons in de coupé komen liggen om samen met z’n kleindochter te slapen. Uiteindelijk lagen we dus met z’n zessen in een coupé voor vier personen. Ha.

Nachttrein

Aangekomen in Nha Trang. Het was nog donker, de wegen zagen er verlaten uit. De kordate chauffeur hielp ons met de bagage en dropte ons aan de ingang van het hotel. De receptie ging blijkbaar pas open en we konden onze koffers aan de balie afgeven. “You can check in after 1 pm.” Pfff. Oké dan. We hadden liever onze roes uitgeslapen in een bed maar er zat niets anders op dan elders een rustig plekje op te zoeken en daar wat te chillen. De zon kwam op. Niets leek ons mooier dan de zonsopgang te gaan bekijken op het strand dat letterlijk aan de overkant van de baan lag. Schoon, jong.
Onze magen gromden. Ontbijten. Natuurlijk waren wij de eersten maar het heeft ons zeker en vast gesmaakt. We besloten het hotel te verkennen en ontdekten het rooftop zwembad. Ideaal. Het weer was zo goed dat de zon echt brandde op onze huid. De temperatuur van het water schommelde jammer genoeg maar rond de 10 graden dus geraakten we niet verder dan ons middel. Ik heb nog proberen te slapen maar dat ging niet zo makkelijk. Af en toe ging ik naar binnen om de schaduw op te zoeken of ik legde me aan de rand van het zwembad met m’n hand in het water “om af te koelen”. Serieus, dat hielp wel.
De eerste dag Nha Trang, de eerste dag dat ik aan Eva Daelemans boek begon. Zij trok voor 7 weken naar Vietnam en Thailand. “Grappig, ik zit nu ook in Vietnam”.

Zonsopgang

Pool

Rooftop pool

View

Om twaalf uur ging mijn vriend nog eens aan de receptie gaan vragen of er nog geen kamer vrij was. Ietwat geïrriteerd zei de man dat hij nog een uur moest wachten. Geert was al voor de tweede of derde keer gaan vragen of er per toeval al niet een kamer was vrijgekomen. Haha.
Eerst lunchen dan maar. “Suc Song Moi”, een brasserietje zoals wij het zouden noemen. Natuurlijk lokten ze ons naar binnen met hun menukaart. Het zag er allemaal lekker én goedkoop uit. We gingen beiden voor een goedgevulde Pho Bo, je weet wel, de noedelsoep met rundvlees. Echt zo goed. ’t Water komt alweer in m’n mond.
13 uur. Eindelijk. Zo uitgekeken naar een comfortabele kamer met een goed bed. Bleken het twee eenpersoonsbedden te zijn. Zucht. Och ja. Ze gingen het voor ons fixen maar we hebben zelf de bedden tegen elkaar geschoven. Of toch na ons dutje van een paar uur. We vielen als een blok in slaap in elkaars armen toen we plots gewekt werden door de telefoon. ’t Was om te zeggen om hoe laat we aan de balie moesten staan voor de activiteit van morgen. Daar keek ik wel naar uit, ja.

Bed

Pho Bo

Ontbijt(1)

Hup. Uit dat bed. Ga Nha Trang nu maar verkennen. Na een wandeling van een goede 2km, viel ons oog op een Sailing Club. Ik weet dat Geert graag eens zou duiken, zeker in mooie heldere wateren, dus trok ik zijn aandacht om hier even binnen te gaan. Een grote lange man, niet Vietnamees, verwelkomde ons en gaf ons met een Frans-Engels accent uitleg over wat we van een duikles konden verwachten. Uiteindelijk boekten we een duik- en snorkelsessie voor twee. Geert zou koste wat kost hier in Vietnam duiken en hield het op snorkelen. Dat leek me al spannend genoeg. Morgen hadden we een city tour geboekt en vrijdag was volboekt. Zaterdag dan maar. Toch zeker iets om naar uit te kijken! Spannend!

Op verkenning in de Sailing Club en binnenstappen in een buitengewoon mooi decor. We besloten het er eens goed van te pakken en ons avondeten hier te nemen. Aangezien het een nogal chique club was, gingen we deze keer niet dineren voor €1 per persoon. We bestelden wijn en aten aan de rand van het strand met wondermooie livemuziek. Ik heb zelfs met tranen in mijn ogen gezeten omdat die man zo’n mooie covers speelde. We genoten van ons romantisch avondje samen.
We wandelden langs de waterlijn terug naar ons hotel. We waren bekaf en hielden in het achterhoofd dat we vroeg op moesten om de activiteit te gaan doen.
Het viel me op dat in ons hotel alleen al zeker de helft van de gasten Russisch waren. Wat nog meer de aandacht trok, waren de vele barretjes en restaurantjes en zelfs tourdiensten in het Russisch. Menukaarten, namen in het Russisch, maar zelfs Russisch eten en aangekleed in de Russische stijl. Het is hier echt Russian heaven, denk ik.

Sailing Club(1)

Sailing Club

Wij

De uitstap bestond uit verschillende uitstapjes. Zo begonnen we met een busrit naar de eerste bestemming: Hon Lao Monkey Island. Ik was zo blij dat ik nog eens aapjes zou zien en waarschijnlijk ook kon aaien en vastpakken!
Samen met andere Scandinavische toeristen trokken we naar Monkey Island. Een boottocht van een twintigtal minuten bracht ons naar het apeneiland. De gids waarschuwde ons voor de apen omdat ze nogal agressief uit de hoek konden komen. We mochten vooral niet lachen, omdat we dan onze tanden lieten zien en dit als een bedreiging kon overkomen bij die beesten. Oei. Hij maakte ons al bang. Enkele van de groep lieten het al afweten en zochten een rustig plaatsje uit op het strand.
Geert en ik gingen sowieso mee. Aapjes, duh! We mochten niet zonder gids naar het stuk waar de apen zaten, we mochten niet dichter dan 2m bij ze komen, we mochten niet bukken, niet achterblijven en niet lachen. Kortom, we mochten niets dan alleen maar flink aansluiten en foto’s uit de verte nemen. Ik lokte een klein schattig aapje naar mijn iPhone om een leuke foto te nemen en hurkte neer. “Hannah, be careful!” riep de gids. Holy f***. De aap sprong weg van het verschieten. Zucht. Oké dan. Na tien minuten gingen we alweer naar “de uitgang”. Een niet afgesloten ingang maar wel afgesloten genoeg om de apen niet op het andere deel van het eiland te laten komen. Ik bedoel, die apen wisten dat ze daar niet welkom waren en dus kwamen ze daar ook niet. Op terugweg zagen we een aap aan zijn nek krabben. Bleek er een heel stuk uit zijn hals te zijn en was dat loshangend vlees beginnen te rotten. De aap leek er geen last van te hebben, alleen dan dat hij nieuwsgierig rond zich keek en terwijl aan het loshangend vel aan het trekken was. Ik vergeet het nooit. “We will catch him later to take care of him, yes?” Right. Ik moest voortmaken en mocht niet langer staren naar dat zielig beest. Zo’n teleurstelling. Monkey Island. Maleisië was zoveel beter. Zoveel intenser. Zoveel geweldiger. Op slag miste ik Kuala Lumpur oprecht. En Mr. Ben.
We kregen nog een uurtje vrij om te rusten in de schaduw, te zwemmen in de zee of naar de dierenshow te gaan kijken. Dat laatste prikkelde wel onze nieuwsgierigheid en gingen een kijkje nemen. Een verklede aap deed trucjes (best schattig maar ook best zielig) voor een wildenthousiast publiek. Na ongeveer twee minuten verlieten we de fanatieke toeschouwers. Hier wilden we niet langer naar kijken. En naar de hondenrace ook niet.
“Een plons in het helderblauwe water?”, alsof we elkaars gedachten konden lezen.

Monkey Island

Monkey Island(1)

Monkey

Hanne boot

Ik ging er weer maar tot aan mijn middel in. Geert genoot aanzienlijk van zijn duik en trok naar een opblaasbare speeltuin op het water. Hij heeft hem kostelijk geamuseerd. Dat kon ik vanuit de verte zien, en nadien ook horen. Niet alleen blij vertellend over hoe tof het was, maar ook klagend over zijn verbrande rug. Oeps. Not so good.
Tijd om naar het andere strand (Doc Let Beach) te gaan. Daar kregen we wat meer tijd om te relaxen. Maar eerst lunch. Er werd ons weer lekker eten voorgeschoteld en aten onze buikjes rond. We kregen twee uur vrij op het mooiste strand dat ik tot nu toe zag. Zoals in de boekskes, hè. Een hagelwit strand, palmbomen en helder azuurblauw water. Heerlijk.
De zon scheen fel en ik kon niet anders dan me te voorzien van een goede laag beschermende olie. Ik smeerde me in met een olie met beschermingsfactor 30 van Rituals. Ik kreeg enkele producten mee om te testen en echt, hoe erg van die geur houd. Zo heerlijk. Olie is natuurlijk wel lekker vettig maar aan deze van Rituals weersta je gewoon niet. Voor mijn gezicht gebruikte ik een andere niet-vettige bescherming: een verstuivende spray van Nannic. Heel simpel over je gelaat heen te sprayen. Ik hoefde het niet eens uit te smeren. Gemakkelijk en handig.
Het water was echt ontzettend warm en we spartelden als verliefde pubers in het rond. Ik vond het heerlijk. Ver weg van alles en iedereen, warm zeewater, mooi weer, chill en relax. Ik heb nadien nog even op mijn buik op het strand geslapen toen Geert me wakker maakte om te zeggen dat we zouden gaan vertrekken. Vervelend, hè? Zo uit je middagdutje gehaald worden. Vreselijk 😉
We aten nog een ijsje en trokken weer huiswaarts. Of ja, hotelwaarts. Die avond spookten we niet veel uit. Wat gegeten, wat gerelaxed.

Doc Let Beach

Hanne in water

Tweede dag Nha Trang. Geert had iets opgezocht over watervallen in de buurt. Het zou een halfuur rijden zijn met auto. Een taxi zoeken, dus. De taxi was vrij duur (ze proberen altijd bij toeristen) dus boden we af. Na een halfuur stonden we ter plekke. Daar moesten we nog een € de man betalen en we konden gaan genieten van een prachtig stukje op deze aardbol. We spendeerden er onze dag en zwommen, klommen en lachten in het rond. Er waren drie watervallen te zien. Na de eerste was het serieus wat klimwerk op en over rotsen. Het was echt een avontuur. Aan de tweede waterval sprong Geert van een hoogte van wel 5 meter. Ontzettend vies als je daar boven staat! Een portie sensatie kan ik gerust aan maar ik herinnerde me dat ik koud had en niet kopje onder wilde gaan. Gemiste kans? Sowieso. Af en toe kwam de zon piepen door de grijze wolken en dat deed echt deugd op mijn vel. Het water was koud, maar niet te. Soms moesten we door water stappen om verder te kunnen gaan. Het parcours was echt wel doenbaar maar zoals gezegd verrichtte het heel wat stap- en klimwerk. Dus ook wel wat concentratiewerk 🙂 In terugkeren werd de wandeltocht doorgetrokken doorheen het bos. Ook zo mooi, jong. Niet te doen. Echt één van de beste dagen van m’n leven. Zo schoon. En vrijwel gratis.

Palmbomen

Nature

Hanne in natuur

Geert springt

Hanne watervallen

Waterval

Hanne waterval

Watervallen

Waterfall

Hanne in water(1)

Toen we terug aan de ingang van het park kwamen, stond diezelfde taxichauffeur ons terug op te wachten. “Die heeft toch niet staan wachten?” – “Maar nee.” Hij vroeg dezelfde prijs als de heenrit. Ik geloof zo’n 300.000 Vietnamese Dong. Dat is zo’n €12. We besloten eventueel een bus te pakken of een lift op te pikken en trokken ervandoor, te voet. We hadden niet gevraagd om te wachten en nog eens ‘zoveel’ te betalen. Nadien kwam één van de gidsen van toeristen die we tegenkwamen tijdens het watervallenparcours aangereden met z’n scooter. Hij stelde voor dat z’n buurman ons zou brengen, voor 50.000 VD minder. Dus €2 korting. Tja, we hadden al dat eind te voet gedaan en we werden nu met de brommer (met z’n drieën op zo’n motorische tweewieler, gezellig!) tot ginder gebracht. We doen het gewoon.
De vriendelijke man, die geen Engels verstond, bracht ons tot aan de Po Nagar tempel. Een Hindoeïstische tempel, een must see aan de rand van Nha Trang.
Geen schoenen, korte kledij of camera’s toegestaan in deze tempels. Wierook, bloemen en beelden. Zo herinner ik het me nog. En eigenlijk wel een vrij kleurrijk decor. De opstelling met de standbeelden en bloemen dan. Niet de wanden van de tempels.
Buiten stonden er dames een speciale dans te doen. De mannen maakten muziek op trommels en dergelijke. Leuk om te zien.
Na een dik uur zouden we te voet terug naar het hotel gaan. Een wandeling van wel 5km, maar het werd iets langer omdat we een omweg maakten. Onderweg dronken we uit een verse kokosnoot en aten we nog eens een rijstmaaltijd voor €1.
Snel slapen! Morgen gaan we duiken en snorkelen 🙂

Po Nagar

Streetfood(2)

Streetfood(3)

Streetfood(4)

Street(1)

We dachten dat we een privé boot en privé instructeur zouden hebben, bleek het een boot met wel vijftien man op te zijn. Oké, geen probleem. Genieten. Geert dook naar de bodem van de zeebodem terwijl ik aan het oppervlakte bleef dobberen. Ik had Geerts t-shirt aangehouden om te voorkomen dat ik op mijn rug zou verbranden. Goed idee, leek me.
Geert was wel tien meter onder mij en ik ving zijn luchtbellen op. Grappig. Ik zag mooie kleurrijke vissen en koralen en probeerde mee te zwemmen met die ene school vissen. Ik hield de instructeur in de gaten want ik wist welk gebaar hij zou doen mochten ze een trompetvis, een koraalduivel of andere vis tegenkomen. Zo kon ik ‘m stiekem ook misschien spotten. We hadden heel veel spijt dat we de onderwatercamera van Geerts broer niet meehadden. Zo’n gemiste kans! Geerts eerste keer duiken. Dat hadden mooie plaatjes geweest.
De dag was bewolkt en winderig. Het was dus vrij koud toen we terug aan boord gingen, vooral na de tweede duik- en snorkelsessie. Tussen beide sessies kregen we vers fruit en cakejes. Na ons waterlijk avontuur kregen we een lekkere maaltijd aan boord. Het was nog steeds koud en ik verwarmde mezelf met een handdoek. Voordien had ik wel gewoon op het dek gestaan zonder, met mijn teer velleke in de zonnestralen. Lekker warm op mijn rug want ik had het echt koud. De tweede keer snorkelen had ik geen t-shirt meer aangetrokken. Puur omwille van het feit dat ik geen natte t-shirt wilde aantrekken. Wat sneu. Want eenmaal aangekomen op de hotelkamer ontdekte ik dat ik helemaal verbrand was. Van kop tot teen. WAT?! De zon scheen amper vandaag! Ik had zoveel pijn. Niet normaal. Geert was ook verbrand doordat hij zich niet had ingesmeerd en zich toch aan die zonnestralen onderwierp. De namiddag hebben we op onze hotelkamer doorgebracht. Elk halfuur smeerde mijn vriend m’n rug in. De aftersun van Rituals was binnen de kortste keren op. Dju. Die rook geweldig, trok goed in en werkte écht goed. Mijn all time favourite aftersun. Zeker weten!
Dan kochten we nog maar een nieuwe aloë vera gel, maar echt een klevende. Super onhandig, zeker als je wilt slapen. Maar goed. ’t Was mijn en onze eigen schuld.


Zondag. Niet zo’n fantastisch weer. Perfect. We liepen wat rond, bezochten de grote witte Buddha, dronken een smoothie en koffie in een koffiebar en lazen een boek op het strand. Allemaal heel relaxed en chill dus. We bleven ons natuurlijk zoveel mogelijk insmeren want de verbrandheid was niet zomaar op één, twee, drie weg. 😦
De volgende twee dagen brachten we door op het strand, al dan niet in de schaduw, en in de zee. We lieten ons ook eens vervoeren door een fietser die zo’n zitplaats had voor hem. Daar konden we net gepast met twee in. Het kostte ons €4, denk ik. Voor een klein halfuurtje. Badend in het zweet duwde hij ons voort.

Witte Buddha

Lezen op strand

Fiets

Geert in zee

Fruitjes(1)

Foood

Dinsdagavond bracht een chauffeur ons terug naar de trein. De nachttrein. Die zou ons terug naar Ho Chi Minh brengen. Daar zouden we nog één nachtje zouden slapen.
Deze rit beviel ons iets beter qua rust, maar weer waren er kakkerlakken en nu had ik last van mechanische geluiden van de trein. Oh well, we hebben wel vrijwel oké geslapen. Deze keer in ons eigen bed. Geert boven mij, ik vanonder. In de heenrit lagen we samen in één bedje. Gezellig.
We konden om 7 uur in de kamer, hallelujah! eerst genieten van een lekker ontbijtje met zicht op een park in Ho Chi Minh.
We wilden eigenlijk niet slapen, maar hadden niet echt iets meer op de planning staan dus kozen we er toch voor om even te gaan slapen. Ik vermoed dat we iets na de middag toch nog wat gingen rondlopen in de stad. Geert was de laatste dag van Nha Trang heel erg verbrand. De voorkant van z’n lichaam zal volledig rood en wilde (uiteraard) het liefst van al de zon zoveel mogelijk vermijden.
“Die kerk daar, die gaan we bezoeken”. Bleek ze gesloten te zijn. Jammer. Zin in een smoothie, yes! Nadien heel wat souveniertjes gekocht voor de thuisblijvers. Wel 1.000.000 Vietnamese Dong afgehaald. Haha, wat lijkt dat immens veel te zijn 😉
’s Avonds dronken we nog wat cocktails en genoten van de drukte, de regen die plots kwam opdagen, de drukte in het verkeer en de mensen rondom ons. Of ik zal voor mezelf spreken. Ik vond het plots een fluitje van een cent om de drukste straat van Ho Chi Minh over te steken. Echt, de auto’s en brommers stoppen niet voor je, ze ontwijken je. De kunst is dus gewoon van mee te gaan ontwijken en gewoon door te lopen. Goed inschatten en elkaar ontwijken is dus de boodschap. We waren zelfs Vietnamezen te snel af. Geboren talenten, wij!

Hanne op straat

Geert bij de grote bomen

De laatste dag Ho Chi Minh. Zouden we de dierentuin gaan bezoeken? We lazen heel wat slechte reviews online maar toch wilden we het een kans geven. Het kostte letterlijk €2 per persoon en het park was echt enorm groot. De dierentuin lag vrij ver om het te voet af te leggen, dus lieten ons alweer verleiden door zo’n fietsman. Na een dik halfuur kwamen we aan. Natuurlijk waren we de aftersun vergeten en de sunblock lag ook nog op de hotelkamer. De zon scheen echt heel fel dus we moesten ervoor zorgen dat we zoveel mogelijk in de schaduw liepen.
De dierentuin op zich was fel verouderd. Hiermee bedoel ik dat heel wat begon te roesten en dat er gerust wat renovaties mochten gebeuren. Op zich waren ze hier wel mee bezig, gezien de werken in het dierenpark. Sommige dieren zagen er maar eenzaam uit en lagen bijvoorbeeld in smerig water vol algen. Wat had ik met dat nijlpaard te doen. Ook het kleintje, dat helemaal alleen zat, verveelde zich duidelijk. Pas op, we weten natuurlijk niet of ze altijd alleen zijn, hè. Vermoedelijk niet. Maar het blijft een dierentuin, hè.
We zagen ongelofelijk veel mooie dieren. Witte tijgers, een hele hoop krokodillen, verschillende apen, vogels, olifanten, giraffen, kamelen, maar ook een getijgerde panter en schattige bevers. Ik vond dat ze er allemaal gezond uitzagen. Misschien was die ene leeuw vrij mager. Dat weet ik niet zo goed. Ik had wel het gevoel dat de dierentuin goed verzorgd werd, of dat ze toch hun best deden dat te doen. Ook al waren er veel attracties (geitjeshoek, pedalo’s,…) gesloten, toch vond ik het best wel de moeite waard. Maar zoals ik al zei “Het blijft een dierentuin.” En ik snap als sommigen daar tegen zijn. Maar ik kan er echt niet van wegblijven. I just love them animals 🙂

Juice

Dieren

Dromedarissen

Tijger

Witte tijger

Witte tijger(1)

Struisvogels

Herten

Na de zoo kregen we wel een hongertje. Tijdens de fietstocht had ik een shopping center gespot. Daar zal vast en zeker wel eten zijn, en we kunnen misschien nog wat shoppen ook. Bijna aan de shopping mall, kwamen we een sushi bar tegen. TOP! SUSHI TIME! We bestelden gewoon waar we zin in hadden en betaalden aan het einde van de rit €30. In België had dat waarschijnlijk het dubbel geweest. En het was minstens even lekker.
We hebben nog even in het winkelcentrum rondgehangen en gingen dan te voet terug naar het hotel. Eigenlijk zat onze reis er nu op. We pikten onze bagage op, wachtten op de chauffeur die ons naar de vlieghaven zou brengen, waar we dan onze vlieger naar Dubai en dan naar Brussel zouden nemen. ’s Morgensvroeg landden we in Dubai, waar we een Donut en Starbucks koffie kochten. Wakker blijven, Hanne! (Jetlag en al) Ik heb wel drie films gekeken op de vlucht van Dubai naar Brussel. En nog veel gepraat met een meneer naast mij. Bleek dat hij werkte voor een bedrijf waarvoor ik al eens blogbericht schreef. De wereld is echt klein, soms.
Eenmaal in Brussel was het nog even wachten op onze trein naar Gent. Ons Aziatische rondreis zat erop. We hebben nog maar een klein deeltje van Azië gezien, maar echt, ik wil zo graag terug. Ook het noorden van Vietnam zou ik dolgraag ontdekken. Misschien later… 🙂

Sushi

Sushi time

Starbucks

Bedankt om te lezen! 

Hanne vertrekt

9 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: