Mijn avonturen door en rond Bali: overnachtingen, to do’s en tips. (Week 2)

Onze volgende ochtend begon heel relaxed. Een voormiddag aan het zwembad liggen, met een goed boek, dat was het plan. En je raadt het nooit: we boekten nog een extra nacht bij onze vriend Miko.

Coco Garden heeft me zo ingepalmd dat ik er nog wel eens moest gaan slapen. Gelukkig wilde Geert dat ook 🙂
Een uurtje later uitchecken? Geen probleem, de volgende gasten kwamen toch pas later aan dus tijd genoeg. Echt, komt hier slapen en waan je in je eigen kleine paradijs!

De tocht door Bali ging verder. Last-minute besloten we Gili Air te schrappen. De reden waarom vond ik best grappig: alle hotels dat ik op Booking.com op Gili Air kon vinden, hadden slecht ratings. (Al valt er  naar het schijnt niet zo heel veel te beleven, buiten het feit dat er mooie stranden zijn, maar dat heb je overal op en rond Bali, in mijn ogen)
In plaats daarvan wilden we naar Nusa Penida gaan, een groter eiland rechts van Bali. Maar eerst boekten we twee nachten in Ubud, om daar de gekende bruisende stad te ontdekken.

Ubud is echt top. Oké, het is er druk en toeristisch maar dat went. Je bent ten slotte één van de zovelen die naar dit heerlijke eiland afreisde.
Miko was onze chauffeur en dropte ons eerst bij bij de Tegallalang Rice Terraces. Dat is ook zo’n plaatje, je vindt het tussen de afbeelding op Google als je Bali opzoekt. Het is er ook erg toeristisch maar man, wat een view! Zeker passeren. Het is een plaats waar je zo’n kwartiertje blijft en dan weer doorreist. Houd er rekening mee dat als je er met de wagen of brommer passeert dat je wellicht zal moeten betalen. Men profiteert er natuurlijk van om op die manier geld van de toeristen te vragen. Op een andere manier doen ze dat ook met de zogenaamde “Bali Swing”. Je kent ze so-wie-so. De grote schommels met het adembenemende uitzicht over de rijstvelden. Ik heb geen flauw idee hoeveel je betaalt om zo’n twintig keer heen en weer te mogen gaan, maar naar horen zeggen is het wel de moeite. Vermits wij op doorreis waren, namen wij zo’n mini swing, wat overigens gratis was  (je mocht wel doneren, which I did) en uiteraard met hetzelfde uitzicht.
Je kan er ook blijven eten in één van de vele bijhorende restaurantjes en nog even van het uitzicht genieten. Bij deze trekpleister hoort natuurlijk ook een souvenirwinkel. Of zeg maar souvenirwinkels. Meervoud. Ze spreken je aan zoals je misschien al gewend bent in Spanje, Turkije of ergens waar ze doorhebben dat vele toeristen wel houden van leuke reisherinneringen en dat in de vorm van een souveniertje.

We boekten dus twee nachten in Ubud, namelijk in Taman Amartha, zo’n dikke kilometer van het centrum van de stad. Een mooi en rustig gelegen hotel, omgeven in het groen, inclusief zwembad. Later kwam ik er achter dat er nog een zwembad achter het hotel lag dus in feite zijn er twee zwembaden. Vandaar dat het zwembad van voren amper gebruikt werd en ik het voor mij alleen had. Lol. We checkten in en vroegen Miko of hij het nog zag zitten om ons naar Monkey Forest te brengen. Geen probleem, hij ging zelfs in de wagen wachten om ons nadien terug naar ons hotel te brengen, de schat! Helaas pindakaas, om 18 uur sloot het park zijn deuren en vanaf 17h30 mocht je niet meer binnen. Wij waren er om 17h33. Niets aan te doen, dan wordt dit een first thing to do in the morning!

Opgefrist en klaargemaakt trokken we terug richting centrum, dit keer te voet. We hadden eerder afscheid van Miko genomen, daar het toch wel al donker werd en hij nog een hele rit voor de boeg had. Het was een emotioneel afscheid, zeker nadat hij me een knuffel gaf en me vervolgens in de ogen keek en zei “Hanne, Geert is a very good guy. You should marry him. Just marry him and be happy.” Ik werd er zowaar emotioneel van. Ik kon alleen maar glimlachen en knikken. En ik stapte uit en Geert knuffelde me.
Maar goed. Ubud. Een fancy maar cosy plek om te eten? Sambal Matah. Lekker eten, vriendelijk personeel, romantische omgeving. Nog plaats voor een ijsje? Gelato Secrets!
Eenmaal teruggewandeld, nam ik nog een (niet zo’n) frisse duik in het zwembad. Het koelde enigszins wel af, wat heerlijk was.

8h ’s morgens: ontbijt. We kregen een menukaart voorgeschoteld en we moesten aanduiden in wat we zin hadden. American breakfast? Indonesian breakfast? Banana pancakes? Er zat sowieso vers fruit en een juice inbegrepen. Eerlijk is eerlijk: het ontbijt hier was toch wel één van de betere ontbijtjes dat we gehad hebben, heel onze reis. Het was gewoon erg uitgebreid en je ging zeker niet met honger van tafel.

Tip: smeer je in voor je aan de dag begint, zo hoef je er niet aan te denken als je onder de straffe zon staat én vergeet je geen plekjes (wel effe doen als je volledig naakt bent, even laten intrekken en kleren aan en go!)

We huurden weer een scooter omdat we toch wel iets te ver zou zijn om alles te voet te gaan doen. Ik geloof dat we zo’n 70K betaalden, weer voor 24h. Perfect, dan konden we de buurt gaan verkennen en ontdekken wat Ubud te bieden heeft.

Dus… Sacred Monkey Forest Sanctuary! Elke dag open van 8h30 tot 18h en je betaalt zo’n 50K per persoon (€2.94)
Eerst en vooral: het is een apenpark waar de apen in alle vrijheid kunnen en mogen rondlopen. Er zijn geen kooien te vinden, alleen om hun eten in op te bergen of om er zieke apen te verzorgen. Er lopen tal van begeleiders rond om de apen te kalmeren indien nodig maar ook om hen te vermaken. Ik snap het punt van dierenpark en datmensen er geen fan van zijn maar ik had hier echt een ander gevoel. De apen leven er met hun families en zien er oprecht gelukkig uit. Het is aan ons, de bezoekers, om regels te volgen en de dieren te respecteren want wij komen op hun territorium.
Ook snap ik dat mensen dit misschien niet kunnen vinden, om zulke parken te bezoeken, louter voor vermaak. Al vond ik het echt Leuk. Met een hoofdletter L.

Een begeleider gaf me enkele maïskorrels. Ik hield m’n hand in de lucht en er kwam meteen een aapje op me afgevlogen om het lekkers uit m’n hand te komen eten. De begeleider had me op voorhand verteld wat ik wel en niet mocht doen, zoals het dier niet onverwacht aanraken, het niet in de ogen kijken (dan voelt het beest zich bedreigd) en vooral rustig blijven, ook al pikt hij bijvoorbeeld je fles water uit je handen. Als je de fles niet afgeeft, dan kan de aap je duwen, trekken of zelfs bijten. Dit is gebeurd bij een Amerikaan, voor onze ogen, die zijn fles water uit reflex wegtrok. De aap werd boos en beet erg hard in de man zijn arm. Zijn arm stond meteen blauw. We kwamen ‘m een uurtje later nog eens tegen maar je zag er niet zoveel meer van, al deed het zeker geen deugd. Het is en blijven nog altijd wilde dieren, daar moet je je zeker bewust van zijn. Als je daarmee rekening houdt en hen in alle vrijheid laat zijn, dan komt alles zeker oké.
Uiteindelijk zijn we na zo’n twee uur toch doorgegaan. Gelukkig konden we gisteravond niet meer binnen, want hier blijf je halfuurtje, hoor. Reken er gewoon wat langer voor 😉

Nadien stond Puri Saren Ubud of Ubud Palace op de planning. Op zich niet zo heel de moeite, maar als je er dan toch bent, kan je het even goed maar gezien hebben. En het is gratis. Het kan ook zijn dat de warmte en de felle zon mij deze mening bezorgt, maar dat kan ik me niet goed meer herinneren. Idem met Pura Goa Gajah, echt een trekpleister voor toeristen. Al geef ik toe dat het wat overroepen is, maar then again: ik had op dat moment wat last van de zon en genoot even niet meer van de mooie dingen rond me.

We vonden het een goed idee om wat afkoeling op te zoeken en trokken op aanraden van de hoteleigenaar naar Hidden Canyon Beji Guwang. Echt een topactiviteit als je houdt van avontuur en de natuur! Dit was echt het leukste om te doen in Ubud, samen met het apenwoud weliswaar 🙂 Ik ben de prijs een beetje vergeten maar geloof me: wat het ook moge gekost hebben, het is het absoluut waard! We hadden een prijs per koppel en daarin zat een gids, die ons gidste doorheen de canyon, onze spullen bijhield in een waterdichte tas en foto’s van ons nam. Hij loodste ons door het water en over de rotsen en af en toe hielden we halt zodat hij een sigaretje kon roken en wij van het mooie uitzicht konden genieten.

We zijn zeker twee uur weggebleven en kwamen uit mooie languitgestrekte rijstvelden. Daarna vragen ze of je de mini zoo wilt bezoeken. Dat raad ik absoluut af. Er hing een vleermuis, of zeg maar vleerhond en ze maakten hem wakker zodat de toeristen zijn vleugels konden aanschouwen. Ook lagen er bijvoorbeeld twee luwaks aan de ketting maar die hoorden te slapen aangezien het nachtdieren zijn. Een toeriste raakte een enorme uil aan en die pikte haar in haar vinger, wat ik stiekem erg grappig vond. En een slang bevond zich in een veel te kleine kooi. De rest zag ik niet, want ik stond van buitenaf naar binnen te gapen, en maar goed ook.

Terug bij de ingang kregen we de gelegenheid om een douchte te nemen of je op te frissen. We kregen een verse handdoek en werden nog eens vriendelijke bedankt voor de tour. Ik wist dat ik hier met een goed gevoel zou vertrekken, wat een heerlijke activiteit was dit!

Niet veel later hoorden we erg veel kabaal komen, uit een soort van tribune vlak naast de ticketing voor de canyon. Er waren blijkbaar hanengevechten aan de gang, wow! Echt super zielig. Geert wilde absoluut gaan kijken, wat ik wel snap want het is fascinerend maar tegelijkertijd ook het ergste wat je ooit zult zien. Ik ging mee en we bleven zo’n 10 minuten zitten. De langste en ergste 10 minuten van m’n leven, denk ik. Ze hangen messen aan de poten van twee hanen, jutten ze op en zetten ze nadien tegenover elkaar. Ze vechten zo lang, wellicht was het maar één minuut, totdat er één van de twee valt en niet meer rechtop geraakt, of sterft. Als de haan nog leeft, doen ze het gewoon nog een keer. Dit spel is wreed en er wordt grof geld mee gescoord. Het viel me op dat er enkel mannen aanwezig waren. Ja, ik heb het gezien maar ik vond het vreselijk. Ook al is het hier misschien een doodgewone zaak, wij Belgen zijn dit niet gewend te zien.

We probeerden onze gedachten wat te verzetten en geraakten aan de praat met wat locals, iets verderop. Ze maakten eten voor ons klaar en ik trok gekke bekken naar hun zoontje, wat ze allemaal blijkbaar erg leuk vonden. Oh kids, I love them!
Het werd plots al gauw donker dus we moesten voortmaken om toch niet in het pikkedonker te moeten rijden met een scooter in dat drukke Balinese verkeer.

Tip: Je vindt tal van supermarkten over heel Bali, met verse producten en dat aan natuurlijk de lage prijzen die je ondertussen gewend bent. Koop er je tussendoortjes, flesjes water of desserts. En trakteer je chauffeur ook op iets lekkers 🙂

Romée, een oude klasgenoot van me, we zaten samen op Sint-Lucas in Gent, which is a long time ago, was op dit moment ook in Bali. Wat een toeval! Ze raadde ons nog de Kanto Lampo Waterfall aan, een niet zo’n gekende ‘hidden’ waterval, een halfuurtje van Ubud. We kozen ervoor om deze waterval in de ochtend nog te doen, sowieso weinig volk, maar het kon ook niet anders want we moesten dan rond de middag uitchecken en doorreizen naar Nusa Penida.
Een kleine wandeling vanaf de parking, niet al te duur en geen volk ’s morgensvroeg: geweldig! Voorzie je wel van zwemkledij, anti-slipschoenen en een handdoek.

Ik had wel een beetje het gevoel dat ik nog een dagje langer in Ubud wilde blijven. Niet alleen het hotel was zalig, ook de winkeltjes in het centrum had ik graag één voor één afgestrompeld. Ik raad dus minstens twee nachten aan, maar als het kan, doe er dan zeker drie 🙂

Een rit naar Sanur, de badplaats waar je de boot naar verschillende eilandjes rondom Bali kan nemen, kost via het hotel het meest. Ook met de taxi betaal je meer dan met de app Grab, bijvoorbeeld. Zoals eerder verteld, gebruiken wij deze app voor al onze transfers. Goedkoop en gemakkelijk. Akkoord, je verliest er misschien iets meer tijd mee want de chauffeur moet de rit eerst aanvaarden en dan naar jou komen en soms kan dat al eens een halfuurtje duren, zeker als het verkeer niet meezit. Maar, we zijn op vakantie, geen gejaag. En zo spaar je er dus wel wat centjes mee uit.

En zo namen we de boot naar Nusa Penida, waar we ook twee of drie nachten zouden blijven. Een ticket betaal je 200K per persoon maar ik kon nog afbieden naar 150K per persoon. Dus we betaalden 300K voor twee, wat omgerekend zo’n €17 was, wat natuurlijk wel meeviel voor een 30 à 40-tal minuten op een snelle boot 🙂

Eerlijk waar: ga zeker naar Nusa Penida! Dit eiland heeft heel wat verborgen plekjes die je heel je leven zullen bijblijven. Onze eerste nacht was een nachtje vlak aan de haven, waar de boot ons had afgezet. Wabitaka Bungalows had geen zwembad maar we betaalden wel geloof ik €30 voor die nacht. Nusa Penida is niet alleen duurder maar ook wat warmer, dus dat zwembad had zeker welkom geweest!
Bij aankomst staan er meteen heel wat locals klaar die je graag hun brommer willen laten huren voor de tijd dat je er bent. Doe dat gerust, je bent goedkoper af dan via een hotel maar wees op je hoede want je kan misschien wel een slechte scooter meekrijgen ook. Zo kregen wij eentje mee die al na 5 minuten aangaf dat de motor oververhit was en de kilometriek werkte ook niet. Via via hebben we de man gevonden en kregen we een andere brommer mee. Vraag zeker een nummer of zo want wij spraken twee dagen later pas af, op dat uur op die plaats maar als er in tussentijd natuurlijk iets gebeurd… Onderhandel gewoon en vraag je ook zeker een volle tank 🙂

Waar je gezellig een cocktail aan het water kan drinken? Penida Colada! Hier krijg je trouwens een gratis koffie als je afval van het strand verzamelt in een zak en binnen afgeeft, hoe cool is dat! Let’s do something for nature!

’s Avonds kwamen we op den bots Octopus Dive tegen, een erkende duikschool. Natuurlijk hielden we halt want Geert wilde sowieso op dit eiland ook nog eens gedoken hebben. We boekten meteen een duiksessie voor de ochtend erop. Ik weer mooi onderhandeld zowat we een goede prijs kregen waarbij ik in feite zo goed als gratis kon meegaan. In ruil kreeg ik een zak mee en mocht ik afval uit het water halen. Dus ik heb niet alleen gesnorkeld en mooie vissen gespot, maar ook enkele papiertjes uit het water gehaald. Duiken was hier iets duurder maar het was inclusief lunch en we konden op twee plekken genieten van de mooie onderwaterwereld.

Na ons wateravontuur moesten we ons gerief in de accommodatie gaan ophalen want we checkten al uit voor we gingen duiken. We moesten ons in feite al haasten om nog iets aan onze dag te hebben want de volgende ochtend keerden we al terug naar Bali.
We checkten in in Puri Penida, wat zo mooi leek online. Het kostte ons €38 geloof ik maar we waren toch wat disappointed over deze plek. De mensen waren zoals altijd vriendelijk maar deze keer was het het huisje, onze kamer, die ietwat tegenviel. Er stonden drie huisjes naast elkaar, met elk hun eigen slaap- en badkamer. Maar je kon je buren zo horen praten. Die lagen gewoon nog wat te tetteren enkele meters verderop maar je kon alles horen. De muren waren net karton. En er lag een drolletje van één of ander dier in de badkamer, maar wat vond ik nu minder erg. De volgende ochtend hadden we geen water dus het was moeilijk om te douchen of je zelfs aan de kraan te wassen. €38 per overnachting is in en rond Bali en wat duurder als je het vergelijkt met wat anders maar dan mag het wel in orde zijn, vind ik. Even gemeld bij de gastvrouw en het was zo opgelost, maar helaas, we moesten onze boot halen en konden dus niet meer douchen… Het ontbijt was ook maar povertjes, als ik heel eerlijk mag zijn. We boekten deze accommodatie vooral omdat die het dichtst bij de plekken lagen die we op Nusa Penida wilden zien: Crystal Bay, Broken Beach en Pantai Kelingking. Vooral Broken Beach en Pantai Kelingking moet je gezien en gedaan hebben.

De eerste stop was Crystal Bay. Ik had er heel graag een dagje willen chillen, ook al was er niet zo heel veel te zien. Het was er mooi en vrij rustig, dat is zeker. Maar we wilden kosten wat kost de mooiste plekjes gaan spotten dus sprongen we alweer op onze brommer.

Onderschat niet hoe ver het is en reken er zeker genoeg tijd voor uit. De weg naar Broken Beach is nogal… broken. Het wordt dan ook de Broken Road genoemd. Met de brommer eigenlijk levensgevaarlijk, zeker als je geen ervaring hebt om met zo’n spel te rijden, en dan nog met twee. Ik raad in feite aan om het met een wagen te doen, dus spreek een chauffeur aan en laat je rijden. De chauffeur wacht wel en rijdt je terug naar je hotel. 
Maar goed, wij hadden dus één brommer en Geert zat achter het stuur. Er is niets gebeurd, gelukkig, maar af en toe hield ik toch m’n hart vast. Je wilt niet weten hoe de weg eruitzag! En toch zijn we er werkelijk over gevlogen! Het was al laat en de zon ging in Bali onder rond kwart na zes. Het was een uur of vijf toen we Broken Beach haalden, wetende dat we de fameuze dinorots ook nog wilden doen. We hebben aan de rand van de kliffen van Broken Beach gestaan, vijf minuten genoten van het uitzicht en zijn weer doorgegaan. Het leek me zeker de moeite meer van Broken Beach te zien, maar dat is dan voor een volgende keer! Kelingking wilde ik voor geen geld van de wereld missen. Onderweg zagen we een koppel aan de kant zitten, het meisje, zittend aan de kant, nogal verschoten, precies. “Die is gevallen” riep Geert achterom terwijl hij de putten en stenen probeerde te vermijden. Ik had echt met haar te doen.

We kwamen aan bij Pantai Kelingking en zagen alle toeristen weerkeren, van de stijle klimop die voor hen even daarvoor nog een stijle afdaling was. Bezweet maar met een glimlach liepen ze ons tegemoet. “You’re going down? The sun’s gone within half an hour. You won’t make it!” De moed zakte in onze schoenen… Maar we gingen dan ook niet volledig naar beneden. “No, just halfway! We’ll see” Uiteindelijk leek het zo’n makkie dat we al op vijf minuten halverwege de afdaling zaten. Er raasde heel wat adrenaline in onze lijven waardoor we als twee bezetenen die afdaling veel te snel deden. De zon was ons traag maar zeker aan’t verlaten en plots hadden we de klik gemaakt dat wij het strand nog voor de zonsondergang wilden bereiken. En of dat lukte. We trokken onze kleren uit (fyi: ik hield m’n onderbroek aan) en sprongen de zee in, zo euforisch! Geert schrok zelfs dat ik halfnaakt de zee in sprong. Heel eerlijk: dat kon me nu eens echt niet schelen, dat er nog twee man honderden meters verderop op het strand zaten. Dit was mijn moment, mijn moment met mijn lief. We hadden de afdaling op minder dan een kwartier gedaan terwijl toeristen zeiden dat zij het op 40 minuten deden. De golven waren zalig, de zonsondergang prachtig en dit moment zal ik echt nooit vergeten. Halfnat trokken we terug naar boven, klaar voor de beklimming. De adrenaline gierde nog volop door mijn lichaam. Ik denk dat we er zo’n 20 minuten over deden om boven te geraken, wat ook echt heel snel is. Geert had het iets moeilijker dan ik en moest af en toe stoppen om op adem te komen. Ik zweette wel, en ik had een rode kop, maar ik kon precies blijven gaan. Hoe moe ik ook was toen ik boven kwam: ik was zo intens gelukkig!

Het was pikkedonker ondertussen en we moesten nog de hele weg terug naar huis. Daar zouden we, zeker in het donker, toch zo’n anderhalf uur over doen. Onderweg zijn we gestopt om iets snels te eten zodat we meteen op ons gemak waren als we in de kamer aankwamen. We aten wat bij Warung Ibu Kauh, een eethuis van een sympathiek gezinnetje.

Het was een hele ervaring om Kelingking bij zonsondergang te zien en dan toch nog helemaal naar beneden op het strand te gaan. Het uitzicht, het moment dat je dat zand tussen je tenen voelt krioelen, de golven die op je neervallen, je lief dat je zo schoon aankijkt, op een manier dat je nog niet veel gezien hebt. Dat heet dan gelukkig zijn. Ik kan nog nagenieten van dat moment.

Als je niet goed tegen de zon kan, zou ik afraden dit te doen doorheen de dag. Ga ’s morgensvroeg of ’s avonds, zoals wij. Het blijft warm maar de felle zon ben je wel te vroeg af of reeds kwijt.

Eigenlijk waren die gebroken wegen wel beter in het donker; de putten en stenen waren meer zichtbaar omwille van het licht- en schaduweffect. Hoewel het wel vrij gevaarlijk bleef. Door de dag heen hebben we trouwens langs de kant van de weg getankt. Dit houdt in dat je een busje benzine (2L) aankoopt voor 20 of 25K (iets meer dan €1) en die doen dat dan in je tank.

Terug in Sanur, na een boottochtje richting Bali. Dunkin’ Donuts tegengekomen en een Grab gefixt. De twee laatste nachten zouden we spenderen in Seminyak. We besloten het eens wat chiquer te doen en boekten een nacht van ik geloof €53, wat nog ‘maar’ steeds €26.50 per persoon is, inclusief ontbijt (en zwembad!) Tevana. Zoek het zeker op als je in Seminyak bent want ik vond dit persoonlijk echt de moeite. Dit soort kamers betaal je in België los €100 per nacht. Echt een prachtige kamer in een mooie en rustige omgeving, vlakbij het strand en gezellige restaurantjes. Het ontbijt wordt geserveerd op je kamer, op je eigen privé terras en naar gewoonte krijg je koffie of thee en vers fruit. De rest kies je zelf, de dag ervoor duid je aan wat je graag wilt hebben.

Surftime! Of toch iets wat er op leek. Ja, toeristen die surfplanken willen huren, daar is onze buit! Maar niet met mij. Afbieden die handel 😉 Voor enkele Euro’s konden Geert en ik elk een plank huren voor twee uur “surfplezier”. Naar verluidt waren de golven niet fantastisch en dat heb ik mogen voelen ook. Wasmachine-effect tot en met. Keer op keer liet ik me meedrijven door de golven (als je erin zit, kan je toch niets doen. Laat je meeslepen en verspil geen energie door tegen te werken. Bescherm wel je hoofd want die plank vliegt ook alle kanten op!) Ik heb werkelijk liters zeewater binnengekregen, door zowel mijn mond als mijn neus. Vreselijk gevoel. De golven waren belachelijk groot en de stroming enorm sterk. Ik hield het amper een uur vol. Ik hield meer van de Zuid-Franse golven, to be honest.
Het was de allereerste keer op een surfplank voor Geert maar hij genoot er duidelijk van. Doordat ik ‘m wilde supporteren en aanmoedigen, liep het bij mij dikwijls mis. Ik heb helaas geen ogen op mijn rug en daar ging ik weer… Zand in ogen en oren. Het was zelfs zo erg dat ik de volgende ochtend een dokter raadpleegde, die vervolgens mijn rechteroor heeft uitgespoeld omdat die nog vol zand zat. Ik wilde geen risico’s nemen aangezien ik twee dagen later het vliegtuig op moest. Maar eind goed al goed, hoor.

De buurt van het hotel is echt heel leuk. Je vindt er van alles om te eten maar je hebt er ook de allerbeste wellness ooit: Bodyworks. Het liep er vol met toeristen, die er wellicht waren op aanraden van. Ik vroeg aan de Duitse eigenaar van Clean Canteen, een gezellig eethuis vlakbij het hotel, waar ik mijn nek kon laten masseren. Bodyworks, without a doubt. Ik had nog steeds last van mijn nek/schouders/rug toen ik de allereerste watervallen ging zwemmen. Eén foute beweging en ik heb het de hele vakantie nog gevoeld. Enfin, de massage was héérlijk! Ik boekte meteen een afspraak voor de volgende dag. Oeps, guilty.
Bij Clean Canteen at ik de allerbeste falafelwrap ooit! Zoooo goed. Ga er zeker eten als je in de buurt bent. Misschien wat duurder dan elders maar ze verwennen je er erg goed.

Nog eentje gaan drinken? Ga naar Bambu! Echt suuuper gezellig, en echt niet duur voor een cocktail. Het is een magische plek om even tot rust te komen en te genieten. Je kan er ook eten maar dat hebben wij niet gedaan.

Ben jij ook into healty food? Ga dan zeker langs bij Cafe Organic! Je hebt er eentje in Seminyak en eentje in Canggu. Voor weinig geld bestelde ik een enorme saladebowl, met enkel verse ingrediënten. Echt waar, dit kreeg ik hier voorgeschoteld voor zeker een vijfde van de prijs van wat we in België hiervoor zouden betalen. Ik was in shock, positief dan.

Onze laatste nacht spendeerden we in The Apartments Umalas. Ook zeer mooi en echt zijn geld waard, maar toch had ik spijt dat we geen twee nachten bij het vorige hadden geboekt. Typisch, heb ik weer voor. Een jong team verwelkomt je en brengt je naar de kamer. Nog even in de zon liggen en wat lezen en dan iets zoeken om te eten.

Helaas lag deze accommodatie minder goed en wat het een fikse wandeling om terug naar de plekjes te gaan waar we de avond voordien waren. Onderweg kwamen we echter een heel gezellig restaurant tegen: Nook. Niet getwijfeld om hier te komen dineren, onze laatste avond in Bali. Aanrader! Het klinkt alsof alle plekjes die we deden, gepland of onverwachts, aanraders zijn. Maar stiekem was dat ook wel zo. Ik zou zo alles opnieuw doen!

Ontbijt niet inclusief helaas maar dat was net wat ik zocht gezien ik wilde ontbijten in het eigenlijk wel beroemde KYND. Ik leerde dit ontbijthuisje kennen via Instagram, waar knappe babes poseren met hun smoothiebowls, je kent het wel. Het zag er in elk geval superlekker uit dus ik wilde het ook eens proberen. Nou en of. Ik kocht er nog enkele vette t-shirts en we genoten van de laatste zonnestralen gezien we rond elf uur moesten vertrekken naar de luchthaven om onze vlucht te halen.

De vrouw van de Grab (de eerste vrouwelijke chauffeur die we tegenkwamen) die ons terug naar ons hotel bracht, zou ons oppikken rond 10h45, gezien onze vlucht om 13h vertrok en het zeker een uur kon rijden zijn als er wat verkeer was. 11h: paniek, de vrouw was er nog niet! Ze had ons afgezet en beloofd er te zijn op het afgesproken uur. Ik heb het haar extra gevraagd om het zeker te doen gezien het een te belangrijke rit was. De vrouw kwam maar niet opdagen en het was al 11h15. We hadden onze boarding passes ook nog niet afgedrukt en er kwam plots heel wat stress bij kijken. De mensen van het hotel hebben ons goed verder geholpen en boden een rit aan. Die was helaas te duur (250K) en wimpelde die af. We vertrouwden op onze vertrouwde Grab. Er kwam een chauffeur naar ons toe en stuurden berichten dat het erg belangrijk was dat we op tijd zouden zijn en die man heeft heel wat verzet om dat te halen. We kwamen aan op de luchthaven om 12h40, wat net 5 minuten te laat was bij de check in balie. We hadden al online ingecheckt maar onze valiezen moesten natuurlijk nog mee. De vrouw achter de balie weigerde ons nog door te laten en zei doodleuk dat we te laat waren. Ik kon wel huilen. Geert en ik lieten onze emoties spreken en hielden vol dat we echt deze vlucht moesten halen. Het was de vlucht van Denpasar naar Singapore, waar we nadien 8 uur moesten wachten op onze vlucht naar Amsterdam. Er waren nog vluchten maar dan moesten we natuurlijk een nieuwe vlucht boeken en dat zou jammer geweest zijn. Na enkele minuten aandringen en smeken, hielp de vrouw ons dan toch met inchecken. We waren haar zo dankbaar, dat was een ongelofelijk moment. Geert en ik hebben gelopen voor ons leven en waren op tijd in het vliegtuig. Ik hoop dat nooit meer te moeten meemaken want ik ben er zeker van dat dit elders gene waar had geweest 🙂

Tip: check met je huisarts of je alle inspuitingen hebt gehad. Ik kan niet met 100% zekerheid zeggen dat je wel of niet een inspuiting moet laten doen maar ik ging naar Vietnam vorig jaar en ik had ze toen dus al gekregen. Ik was voor Bali dus op en top in orde. Mijn huisdokter schreef wel een medicatie tegen Malaria voor maar we hebben ons geïnformeerd en er zitten geen Malariamuggen in Bali en namen de pillen dus niet mee op reis.

Lieve mensen, ga alsjeblieft naar Bali en ontdek de prachtige natuur, de doodlieve bevolking, het lekkere eten en het goedkope leven daar. Je hoeft echt niet veel uit te geven om twee weken met volle teugen te genieten. Nogmaals: we betaalden zo’n €800 per persoon, voor twee weken Bali, all inclusive. Dus ook de vliegtickets (via CheapTickets.nl – wij boekten met Singapore Airlines, de goedkoopste vlucht die ertussen zat!), ander vervoer (chauffeurs, brommer, boten), overnachtingen, eten, activiteiten (met uitzondering van duiken dan). Eerlijk is eerlijk: deze prijs betaal je soms voor een week all inclusive in Turkije of Egypte, toch? Zoek naar goedkope vluchten en begin met plannen voor je reis naar Bali.
Het is mijn mooiste reis tot nu toe en ik kamp nog steeds met erg veel heimwee naar dat topland. Als je gaat, hoop ik van harte dat je wat gehad hebt aan mijn blogberichten. Je mag me steeds contacteren als je met nog vragen zit.

10 Comments

  1. Elisse says:

    Amaaai hier moet tijd zijn in gekropen! Merci om alles zo tof uit te schrijven, is sowieso voor jullie ook heel tof om later nog eens terug te kunnen lezen. Bali klinkt echt geweldig, en zo mooi!

    Liked by 1 persoon

  2. Kaat says:

    Wauw! Enorm veel aan je blog gehad. Leuke tips. Ik vertrek morgen voor een maandje naar daar en ik plan er onmiddelijk enkele tripjes bij! Danku x

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: