Jahoon.

Dat was onze knappe vriend gisteravond. Je spreekt het uit als Yahoo maar dan met een “n” achteraan.
De muzikant had echt een geniale stem. Hij bracht nummers als Without You, Wonderwall, Ain’t No Sunshine, No Woman No Cry en When You Say Nothing At All.
Z’n stem bracht kiekenvel op heel mijn lichaam. En neen, het kwam niet door de alcohol.
Die man, met enkel z’n stem en gitaar, maakte onze avond wel. Het was een superfijne tijd in Bodrum.
Stiekem smolten we van z’n blik, glimlach en knipogen.
De enige Turk die mij kon krijgen, dachten we. Bleek het een Macedoniër te zijn.

Bekend is hij niet, maar had hij meegedaan aan The Voice Van Vlaanderen, dan won ie. Sowieso.

20140611-193909-70749861.jpg

Advertenties

Little Miracles.

Da’s de naam van een verfrissend natuurlijk oppeppend drankje. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord totdat ik door de supermarkt liep en verleid werd door dit flesje.
De smaak deed me denken aan een koortswerend siroopje voor kleine kinderen dat wordt toegediend bij pijn en koorts. Kersensmaak. Toch niet zo m’n ding. Anderzijds wel fris en laag in calorieën. Ik test zeker de andere smaken uit.

20140610-185237-67957417.jpg

Culinaire wensen.

Terwijl Amelie een halfuurtje gaat zweten op de fitnesstoestellen, doe ik m’n ogen voorzichtig open om aan de dag te beginnen.
Men komt niet naar Turkije om van hun keuken te genieten. Toch genoot ik extra hard van m’n ontbijt deze morgen. Ik kreeg pannenkoekjes voorgeschoteld! Echt een heerlijk begin van de dag. Vanaf nu wordt dit een dagelijkse ochtendroutine. Afwisselend met een verse omelet.
Dus toch een beetje van dit lekkere eten genieten. (Je vindt hier ook ander voedsel, hoor. Maar ik ben en blijf een zoetebekje)

Een aanrader als je in of rond Bodrum op verlof bent: een (halve) daguitstap naar Gümüslük. Een klein havenstadje in het Westen van Bodrum. Hier eet je aan de rand van het water, steek je het water over op een zandbank naar een eilandje en vind je allerlei handgemaakte spulletjes in een smalle straat in dit dorpje.
De dolmus rijdt erheen vanuit Turgutreis. Je betaalt hiervoor 3TL (Turkse Lira) = ongeveer €1,10.

Deze avond werden we overspoeld met een Turks onweer. Dat houdt in: hard geknetter en een mooi flitsspektakel. De hagelbollen waren er niet bij zoals in België.

20140609-234557-85557234.jpg

Akyarlar.

Daar zitten we. Niet ver van Bodrum. In het zonnige Turkije.
Hoogseizoen is het niet, dus erg veel volk vinden we hier ook niet. Maar daar waren we in feite niet echt naar op zoek.
We komen naar Turkije voor het goede weer, het klimaat en de mooie natuur. En omdat dit een goedkoop land is om naar en in te reizen, werd het deze bestemming.
Bleek naar huis gaan is geen optie! Bruinen zullen we!
Een “lazy cruise” is geboekt op donderdag. Eigenlijk gewoon chillen op een boot. En zwemmen. How lovely. Van een “good life” gesproken!
Maar zaterdag eindigt het sprookje hier voor mij ook al, hoor.
Om elf uur ’s morgens komt de bus ons terug oppikken om ons naar de luchthaven te brengen. Maar daar denk ik nog even niet aan.
Vrijdag drop ik een blogbericht met mijn referentie van het hotel.

20140608-191632-69392317.jpg

Happy Bubbletea Day!

Bubbletea is vandaag één jaar geworden en daar dronken Sofie en ik gisteren, driemaal raden, een Bubbletea op!
Deze heerlijke zoetige verfrissingsdrankjes zijn ideaal op zomerdagen zoals gisteren (en vandaag. Maar waar is die zon?)

Ik nam framboossmaak met appelbubbels. Werkelijk za-lig.
Eén voor één probeer ik ze allemaal uit. Geen Antwerpen zonder Bubbletea!

P.s.: Probeer zeker de Oreo cheesecake. Zoiets lekkers at je nog nooit!

20140607-140050-50450535.jpg

Korte Klarenstraat, Antwerpen

Gratis.

Het geluk zit ‘m in de kleine dingen. Maar ook in grootse dingen. Eten bijvoorbeeld. En als je klein en groot geluk combineert, kom je uiteindelijk uit op bijvoorbeeld gratis eten. Heerlijk.

In het station van Gent-Sint-Pieters ontving ik vanmorgen koekjes van Belvita. Een promoteam stond klaar om reizigers een lekker tweede (ik spreek voor mezelf) ontbijt te schenken. Top!

Toen ik naar het station wandelde, bedacht ik me dat m’n stempelkaart van Starbucks vol was, dus dat ik eentje te goed had. In één rechte lijn liep ik Starbucks binnen om m’n favoriete koffie op te pikken. Een caramel macchiato. Over de calorieën zwijgen we, alhoewel die nog zullen meevallen, denk ik.

Santé op een tweede ontbijt in de trein op weg naar het werk!

20140605-091540-33340950.jpg

Gent-Sint-Pieters